19 Şubat 2010 Cuma

Bir Devrin Sonu

Ela ile tam 19 ay önce başladığımız emzirme yolculuğumuz bu hafta içinde, benim minik rahatsızlığım yüzünden sona ermek zorunda kaldı. Ela, bir kere çok ağladı. Tutturdu, sarıldık, öpüştük, hastayım kızım dedim. Anladı herhalde ara sıra gelip soruyor ama artık zorlamıyor ve ağlamıyor. O benden daha rahat geçiriyor sanırım. Bense kızımla yaşadığım bir bağın koptuğunu hissediyorum, öyle değil biliyorum. Çok farklı bağlar kurucaz artık, o büyüdü ve bu da olucaktı. Ama uzun süre emziren annelerin çoğu benim gibi hissediyordur herhalde. Çünkü çocuğunuz büyüdükçe sizden talep etme şekilleri de sizin çok hoşunuza gidiyor. Başka kimse sizinle aynı yere sahip olamaz gibi hissediyorsunuz. Evet olamaz ama artık sanki iki taraf da daha özgür gibi bir his var içimde. Elimdeki büyük bir gücü kaybetmiş gibiyim. Neyse sonuçta karmaşık duygular içerisindeyim. Şu sıra çok da keyifli değilim. Yani mutsuzluk değil tabii çok karmaşık günler yaşıyorum ama rahatsızlığım ve emzirme maceramızın bitmesi bana biraz zor bir hafta yaşattı. Bundan sonraki günlerin daha güzel, keyifli geçmesini umuyorum. Dur bakalım hafta sonu geldi. İpimizi koparırsak iyi gelir bize..

5 yorum:

burcu.. dedi ki...

Geçmiş olsun mu denir.
Sadece 1 Ay emzirebilen, onun da tadına hiiç varamamış biri olarak ne hissettiğinizi anlamayacağım sanırım. Ama bu zamana kadar ten tene yaşamış olmak bile muhteşemdir sanırım.
İlk büyüme sancınız hayırlı olsun diyim..

MERAL VE MELİSA dedi ki...

Esracım yaşadıklarını yaşadımm .seni çok iyi anlayabiliyorum..eevet evet haftasonu iyi gelecek!:)

yeşim dedi ki...

Bizim de bırakma çalışmalarımız başlayacak yakında, hadi hayırlısı bakalım. İnşallah Mert kolay kabullenebilir.. Esracım sana ne oldu, geçmiş olsun...

ZeyNes dedi ki...

Esracım...benzer bir yazıyı aynı başlıkla yazacaktım:) Seni o kadar iyi anlıyorum ki! Ama beklediğinden kolay atlattı değil mi Ela'da?

Eko Anne dedi ki...

Evet Nes'cim;
Ela benim düşündüğümden çok daha rahat atlattı. Sanırım biz daha çok bağlanmışız.

Yeşimcim;
Hayırlısı canım. Umarım Mert de rahat atlatır. Ve sen de tabii ki.