Ece'nin Diş Bulguru

Aslında çok keyifsiz günler geçiriyoruz. Artarda vefat haberleri, ailedeki ciddi bir sağlık sorunu, önce Ece'nin sonra Ela'nın ateşlenip hastalanması bizi biraz yordu. Ama geçen hafta henüz keyfimiz yerindeyken aile arasında Ece'nin diş bulgurunu yaptık. Kendisi tepsiden yeni icat mouse'u seçti, sonra da elinden bile bırakmadı.

Biz hızla geçen ve bizi yoran son zaman yoğunluğundan anlamadan Ece sürekli büyüyor ve gün geçtikçe daha tatlı oluyor. Tarihe bir not, bugünden bizden

Çalışan Anne mi, Evdeki Anne mi?

Bir araştırma yapılmış ve çalışan annelerin çocuklarının daha fazla hasta olduğu görülmüş. Nerdeyse hemen, evdeki anneler araştırmayı tam 500 sayfalık bir projeye dönüştürüp çalışan annelerle çarpıştıkları bir silah yapmışlar. Sonra çalışan anneler missileme yaparak sekreterlerini gönderip evdeki annelerin burun deliklerini zımba ile kapattırmış. Bu medyanın yarattığı bir anne-savaşı bana göre.

Devamı için Alternatif Anne'deki yazıma tık tık.

Küçük Çocuklar Aşağılıklara Karşı

Bazı belirgin davranışlar eğer yetişkinler tarafından yapılırsa onlara aşağılık denir. Ama bu aynı davranışlar küçük boylu bazı insan evlatları tarafından yapılırsa, insanların çoğu omuzlarını silker ve ''küçük çocuk'' (toddler) işte der.

Aşağıdaki örnekleri okuyun, herhangi bir şeye göre sıralanmadılar. Aklıma nasıl geldiyse. Şimdi de bu davranışların yetişkin birisi tarafından yapıldığını bir düşünün. Ne derdiniz. Şimdi de gözünüzün önüne küçük bir çocuğu, zorlanıyorsanız Ela'yı bunları yaparken getirin. Ben hiç zorlanmadım.

1. Cumartesi sabahı birisi odanıza bağırarak girer, ve yatağınızın üstünde tüm uzuvlarınıza basarak zıplar ve kalkıp onunla birşey yapmanızı ister.

2. Birisi gece yarısı uyanıp, akciğerlerinin olanca gücüyle anırarak bağırır. Siz korkuyla sıçrayıp oraya gidip, ne olduğunu sorduğunuzda ise, sadece susadığını ve hemen su istediğini söyler.

3. Birisi banyoya gider ve kakası bittiğinde size bağırıp, gelip poposunu silmenizi söyler.

4. Birini bir yere doğru yön göstermek için elinden tutarsınız ve aniden tüm kas kontrolünü kaybedip çuval gibi yere yığılır. Hadi bakalım şimdi o insanı gitmek istediğiniz yöne sürüklemeniz gerekiyor.

5. Birisi araç gereçleri kullanabildiği halde kaşık ve çatalları yere atıp elleri ile yiyeceğe dalar. Buna makarna veya süt gibi yiyecekler de dahil.

6. Bu aynı insan yiyeceklerini masaya, sandalyeye sürecek; birazını yere atacak ve birazını da kendi saçına veya ulaşabildiği çevredeki herhangi birine sürecek.

7. Ortam ne kadar sessizse bu insan o kadar daha gürültücü olur.

8. Restoran gibi umumi biryerdesiniz. Ordan ayrılma zamanı geliyor ve bu insan destansı bir kriz çıkarıyor. Bağırıyor, çığlık atıyor, ağlıyor. Kalmayı talep ediyor ve dinlemeyi, susmayı reddediyor ve yine bükülmeye başlıyor. Omurgasız gibi. Kollarınızın arasından kayıyor.

9. Birisi özel eşyalarını alıyor ve evinizin her tarafına saçıyor. Eşyalarını toplamasını isterseniz sizi umursamıyor, bir laf uyduruyor veya ağlamaya başlıyor. Sonunda siz onun kişisel eşyalarını topluyorsunuz.

10. Birisi yabancılara sizin hakkınızda yalanlar, sırlar veya kişisel bilgiler anlatıyor. Mesela kapı çaldığında gelen postacıya ''gelemeyeceğinizi çünkü çiş yaptığınızı'' söyleyebilir.

Eminim bunları bir yetişkin yapsa siz de aşağılığın teki olduğunu söylerdiniz. Ama bir küçük çocuk yapınca ''2 yaş sendromu'' veya ''korkunç 3'' oluyor. Sizce de öyle değil mi? Kimseyi dışarda bıraktım mı?

japon foroşimahatiası

Şu an Japonya'da olmak nasıl birşeydir anlamak çok güç; güç savaşlarının ortasında, bilinen her türlü doğa veya insan gücü her türlü varlığınızı yeryüzünden silmek için uğraşıyor. Tatminsiz bir sürü düşünceye sahibim ve kilometrelerce uzaktayım. O zavallı insanlar ne yapıyorlar? Bahse girerim orda güvenli ve konforlu oturmuyorlar, benim şu an yaptığım gibi bir kahveden yudum yudum içmiyorlar. Sanki bir sınavdan geçiyorlar. Dayanıklılık sınavı. Hem fiziksel, hem psikolojik. Radyasyon hastalığı, lavlar veya evlerinin tepelerine geçmelerinin en az ihtimal olduğu yerlerde olmaya çalışıyorlar. Tabii hala evleri varsa. Son derece fazla yüzümü asmama neden oluyor.

Nihat Doğan'ın bence bu işte parmağı var. Ondan ne kadar delilik fışkırırsa bence Japonya o kadar sert darbe yiyor. Eğer yeterince yakından bakarsak, eminim oralarda bir korelasyon görebiliriz. Neyse, umarım bir gün hayatlarında normallik depolayıp başdan başlayabilecekleri seçenekleri tekrar olur.

Yaş 34

Bugün itibari ile dana kadar bir kadın olduğumun resmi belgelerini size sunmak isterdim ama uğraşamıycam. Doğum yılı tarama seçeneklerinde doğduğum yılı bulmak için artık baya gerilere gitmem gerekiyor. Bu bende birşey yaratıyor mu, hayır. 34 yaşına gelmiş olmak bende çok şey değiştirdi mi. Hem evet, hem hayır.

10 sene önce agresif, saldırgan bir tiptim.

10 sene önce evlilik, çocuk gibi şeyler bana çok uzaktı.

10 sene önce de evlenirsem 2 çocuğum olsun diye düşünürdüm.

10 sene önce de aynı adamla sevgiliydim.

10 sene önce biryerde tasarımcılık yapıyordum.

10 sene önce haftanın 3 gecesi dışarı çıkıyordum.

10 sene önce kimseyi takmaz, kırdıklarımın farkına bile varmazdım.

10 sene önce de kendi paramı kendim kazanıyordum.

10 sene önce, 10 sene sonra sırtımda sırt çantası sürekli gezeceğim diyordum.

10 sene önce cıvık, neşeli ve çok geyik bir çocuktum.

Şimdi sakin, hoşgörülü, şeker gibi bir insan oldum.

Şimdi 3 yaşın altında 2 adet çocuğum var.

Şimdi 10 sene önceki sevgilimle evliyim.

Şimdi freelance tasarımcılık yapıyorum.

Şimdi gece dışarı çıkmıyorum. Arkadaşlarımla hoşsohbet beraberliklerden daha çok hoşlanıyorum.

Şimdi insanları kırmıyorum, sevdiklerime çok iyi davranıyorum. Kimseye sesimi yükseltmiyorum.

Şimdi de sırt çantamla gezmek istiyorum:)

Şimdi de ciddi birisi değilim. Neşeli bir yetişkinim.

Bizim özel günleri şölen gibi kutlama durumlarımız olmaz. Anneler günü, sevgililer günü gibi özel günlere karşı olan fikrimi herkes zaten biliyordur. Doğum günümü de artık pek kutlamıyorum, ailemle birlikte olsam yetiyor. Ama bizim evdeki özel günlerle ilgili konuşmalarımızın bir diyaloğunu yazıyorum, bunlar herşeyi açıklıyor zaten. Daha sonra bu konuda ayrıntılı bir yazı yazarım. Şimdilik

Dün akşam telefonda.

Ben: Canım, annem ve Engin doğum günüm için yemek yiyelim diyorlar.

Coca: Doğum günün mü? Ne çabuk geldi?

Ben: Nasıl yani? Tamam hatırlamıyorsun da bari ne çabuk geldi deme:)

Coca: Çabuk olmuş. Hiç beklemiyordum.

Yine dün akşam.

Coca: Artık sana getirdiğim hediyeyi doğum günü hediyesinden sayarsın değil mi?

Ben: Ben onu doğum hediyesine saymıştım ama zaten doğum günü hediyesi beklemiyorum.

6 ay önce

Coca: Canım, dün evlilik yıldönümümüzmüş, biliyormuydun.

Ben: Ha biliyorum bana da annem söyledi:)

Bombastik bir gece

Sakin geçen bir Pazar gününün sonunda eşimin anneannesinin vefat haberini alınca coca apar topar yola çıktı. Biz de iki çocuk ve bakıcıyla evde yalnız bir gece geçirdik. Akşam 8 civarı Eka Ece'yi yatırdı, ben de Ela'yı. 8.30'da çocuklar uyumuş ben de sakin bir akşam geçirmenin umuduyla bilgisayarımın başına geçmiştim.

Yaklaşık 2 saat geçirdim ki Ece ağlamaya başladı. Zaten o civarlarda bir kez emzirdiğim için yanına gitim. Ece'yi emzirdim ve tekrar yatırdım. Yarım saat sonra Ela ağladı. Ela akşamları kesinlikle ya benim ya babasının ilgisini kabul ediyor. Eka'yı kesinlikle kabul etmiyor. Ece'ye de normalde geceleri ben baktığımdan ancak benim sesimle uyuyor. Anlıyacağınız bütün gece nasıl olucak diye bir endişe sardı beni. Neyse Ela'nın yanına gittim, bir baktım ağlıyor. Lazımlığının iç kısmını yıkayan Eka tekrar yerine takmayı unutmuş yani ortası boş bir lazımlık çocuğun odasında durunca, Ela'da uyku sersemi kalkıp lazımlığa oturunca ortası boş lazımlıkdan yere yani halının üstüne ve ayaklarına çişini yapmış. Eka ortalığı temizlerken ben uykusu hafif açılan kızımı banyoya sokup bacaklarını yıkadım. Sonra yatağına tekrar yatırıp uyuyana kadar bekledim. Tekrar salona kurulduğumda saat 23.00 olmuştu. Tam olarak 40 dakika kendi kendime vakit geçirdikten sonra Ece tekrar ağladı. Bütün gün emekleme denemeleri yapıp çok heyecanlı olduğu için akşamki uykusunun böyle kötü olacağını tahmin ediyordum. Yanına gittim, yatağından kalkmaya çalışıyordu. Sesimle sakinleşmeyince kucağıma aldım ve yatağa yattım. Zaten çok yorulduğum için uğraşacak enerji bulamadım ve tekrar emzirmeye başladım. Ece emerken beraber uyumuşuz. Saat 3.00 civarı uyandım, emzirirken uyuyakaldığım için üşümüşüm, tam şekil değiştirip uyuyacakken, Ela ağlamaya başladı. Ece'nin ağlamamasını umarak Ela'nın odasına gittim. Ela yatakda oturuyordu. Ki Ela böyle birşey yapmaz, yani gece kalkıp oturmaz. Ancak sabaha doğru uyanır. ''Çok korktum anne'' dedi. Herhalde kötü bir rüya gördü. Onu sakinleştirip yatağına yatırdım. Elimi üstüne koydum ve orda uyuklamaya başladım. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, Ece ağladı. ''Aman allahım''. Ece'nin yanına gittim, yanına yatıp pşşş pşş diye biraz seslendim. Sakinleşip uyudu. Tekrar orda uyumaya başladım. Birazdan bir daha uyandı. Bu sefer dönüp emekleme pozisyonuna geçti. Onu tekrar döndürüp, uyku tulumuna soktum. Bu arada biraz debelendi ve ses çıkardı. Onu tekrar pşş'layarak uyuttum ve tekrar uykuya daldım. Hiç tereddütsüz zırt diye uyuyorum. Saat 6 gibi Ece tekrar ağladı. Bu sefer zaten uyanma saati olduğundan Ece'yi tekrar emzirmeye başladım. Ece emdikten sonra biraz daha konuşmaya devam etti ama ben arkamı dönüp uyudum. Uyandığımda Ela bana sesleniyordu ama Ece uyumuştu. Kalkıp içeri gidecekken Eka'nın Ela'yı yakaladığını ve yatırdığını gördüm. Tamam artık yatağıma dönebilirim diye döndüm ve tekrar uykuya daldım. Saat 7.45 gibi Ela'nın ''Anneee'' diye seslenmesiyle artık 1000. kere bölünen uykumdan vazgeçip artık kalktım.

Çok acaip dinamikler üzerine kurulu uykumuz. Gece Ela sadece babası, ben veya anneannesinin yardımını kabul ediyor. Ece hala emdiği için zaten benim üzerime kayıtlı. İşte bir akşam baba veya anneanne de olmadan geçirince dinamikler bozuldu ve olan bana oldu. Zaman tam da küçük bebenin emekleme heyecanına denk gelince işte böyle bir desen çıktı. 2 çocuk bana hayırlı olsun.

Cıvık Annenin cıvık çocukları

İki gün boyunca Ece ateşlendi. Elim üstünde yattım. Bütün gece uyumadım. Dün 1.5 saat hastanede idrar tahlili için çiş yapmasını bekledik. Hastane odasında azdı da azdı. Bir türlü çişini yapmadı. 4 kere emzirdim, enjektörle ağzına su tıkıp durduk gene de yapmadı. Eve gelince bütün çişi bırakmış. Bu çocukları 6 ayı geçince anlamak zorlaşmaya başlıyor. Ela'yı anneannesine gönderdim. O hasta olmadı. Üstelik kendi babaannemin 40'ına gidemedim. Bugün Ela eve döndü, dışarda yağmur içerde hastalık olunca dışarı çıkamadık biz de sonunda cıvıttık. Eskiden de ciddi bir insan değildim, pek değişmemişim. Bir de insanlar çocuklarla nasıl sıkılmadığımı soruyor. İşte size bir örnek. Sürekli bu tip saçmalıkları buluyoruz. Çocukları oyalamanın bir yolunu daha buldum. Sonuç 45 dakika boyunca başarılı oldum. 45 dakika baya iyi bir süre. Sonunda çocuklar mızıttı. Ama sonuçları paylaşmadan durmayalım. İşte sonuçlar. Yorum sizin.