Ela'nın Uydusu ECE

ECe ve Başka Çocuk

2012-02-01T09:46:00.000+02:00

ECE ve başka çocuk arasında işte böyle tipik bir interaksiyon geçiyor.

Ece ve bir başka çocuk evde birbirlerinin varlığını umursamadan oynuyorlar. (Bu çocuk gelişiminde yan-yana oyun diye geçiyor. Hatta ''paralel oyun''. Not alın. Test yapacağım.) Ece bir an bakar. Diğer çocuğun elinde bir oyuncak var. Daha iyi bir oyuncak. Veya Ece'nin oyuncağı. Bu böyle süremez. Ece kalkar, elini çocuğun yüzüne iter. Sertçe. (Ece'nin ilk toddler deneyiminde benim ''Hayır, itmek yok'' sözlerimi kesinlikle duymaz. ''Çok geç anne, çok geç.)

Şimdi Ece'nin elinde göz dikilmiş oyuncak duruyor, fakat, hmm diğer çocuk ağlıyor. Zavallı diğer çocuk. Ece ayağa kalkıyor. Diğer çocuk çekiliyor. Korkmaaa! Ece sadece sevmek istiyor. Ece diğer çocuğa kollarını hassas bir şekilde hafif dizlerini bükerek doluyor ve öpücükle sevgisini gösteriyor. Yüzüne, kafasına öpücükler. Diğer çocuk hala emin görünmüyor. Ece atıştırmalık birşeyler arıyor, kuru üzüm var mı acaba etrafda? Belki de fındık falan? Diğer çocuğun yüzü nugget gibi gözüküyor. Ece bir öpücük daha planlayarak çocuğa çok yaklaşıyor ve sertçe suratını çocuğun suratına öpmek için atıyor. Diğer çocuk düşüyor ve ağlıyor. İki çocukda anneleri tarafından güvenli sulara çekilene kadar Ece'nin atakları sürüyor.

Ece bu sevgi modundayken de ben diğer annelere çocuğumun tercümesini yapıyordum. ''Seni incitmek istemedim tatlım. Biliyorsun seni seviyorum. Senin huyun bu. Neden böyle olmak zorundasın? Hadi ama. Bir daha yapmıycam, bir öpücük ver bana.'' Bazen güldüler, bazen de beraber düşüncelere daldık. Ve Ece toddler olmaya giden yolda ilk adımını atmış oldu.

Bizim Evde Çocuk Olmak

2012-01-27T21:23:00.000+02:00

Gerçekten bilmiyorum nasıl bir anne babayız? Çok eleştirenimiz de oluyor, çok gıpta edenimiz de. Türk anne babalarına göre biraz uçlarda sayılabiliriz. Kar keyfini yaşarken üzerlerinde sadece polarla gören teyze olsaydı baya yadırganırdık. Zevkimizden yapmıyoruz ama giymek istemiyor Ela. Palto giydiği dakikalar sayılı. Bir çok şeyi umursamamaya çalışıyoruz. Asıl isteğimiz çocukluklarını yaşamaları. Gönüllerince eğlenmeleri. Karla kaplı günden istifade baba yapımı bu koltukdan bozma kızaka takılan elektrik kordonu ile karda çekilirken çok eğlendiler. Zaten suratlarına bakarsanız siz de görürsünüz. Bu karda çocukluklarının tadını çıkardılar. Keşke beni de böyle bir kızakla çeken olabilse. Ben onların yerinde olmak isterdim. Demek ki fena anne baba değiliz. Kendi çapımızda.

Bizim evde çocuk olmak böyle işte. Ne dersiniz bu iki küçük kız eğlenmiş mi sizce?

Neden 3 çocuk

2012-01-23T00:02:00.000+02:00

Bu yazıya şöyle diyerek başlayayım:

#1 Hayır, hamile değilim.

# 2 Hayır, yakın zamanda tekrar hamile olmayı planlamıyorum.

ve #3 Hayır, hamile değilim.

Gerçek şu ki her zaman 2 çocuk hakkında konuştuk. Eşim 3 çocuklu bir aileden geliyor, ben 2 ama her zaman 2 çocuk bizim için en uygun olandı. Açıkçası birebir defansı her zaman tercih ederim. Tabii ki üretimi 2'de durdurmanın sağladığı ekonomik kazançı da belirtmeme gerek yok. Yine de 2. bebeğimiz doğduktan sonra neden 2 çocuklu çiftlerin sonunda 3'de sonlandıklarını görebiliyorum. (Bazen 4'ü bile bulan var ama 5 ve daha fazlası nasıl oluyor hiç bilemiyorum).

Minik Ela'mızın gelmesi ile çok mutlu olduk. İlk yıllarımız harika geçti ve şu an zamanın nasıl uçup gittiğine şaşırıyorum. Bu ilk bebekde aynı zamanda endişeler ve ''acaba bunu doğru yapıyormuyum, acaba yeteri kadar uyku alıyor mu, yeterince yiyor mu, o öksürük de ne, sırtüstü mü yatıyor, aman döndü mü, nefes alıyor mu, düşecek mi'' ler çok da boldu. Bu liste uzar gider (saçımdaki ilk beyaz teli de bu sırada gördüm).

Ece ile, zaman yine uötu gitti ve o endişelerden yine bir kısmı daha az derece ile kaldı, ama en azından durup o anların keyfini çıkarmaya da daha çok vaktimiz oldu.

Gülüşler...

tatlı vucut parcaları

ilk yemek yeme

uykulu gozler

banyoda oyunlar

abla ile oyun zamanı

Ve birkaç hafta önce, tüm bu tatlı anlar bir banyo zamanında biraraya geldi ve kocayla ben birbirimize bakıp aynı şeyi düşündük. Neden çiftlerin 2 çocuğun üstüne bir çılgınlık yapıp 3.yü denediklerini çok iyi anlıyabiliyorum. Bir tatlı varlığın dünyaya gelmesi ve gözünün önünde büyümesi. Çocuklarının birbirleri ile ilişkisi, bağlanması ve beraber ve birbirlerinden öğrenmesini görmek müthiş bir şey. Harika ve buna bir tane daha eklemek istiyorsun.

Fakat bunun tatlı olacağını düşünmek buna karar vermek demek değil. Şu an ki durumumuzdan memnunuz. Hele ben artık önümün açıldığını hissediyorum. Meşgul olduğum yeni bir işim var. Daha da meşgul olmak istiyorum. 2 tane sağlıklı çocukla oldukça keyifliyiz. Ailemiz artık tamam. Bir bütün. Yine de geleceğin bize neler getireceğini bilemeyiz. Sanırım bekleyip göreceğiz.

Hediyeyi Kazanan

2012-01-21T15:09:00.003+02:00

Sevgililer günü hediyemizin çekiliş zamanı bitti. Kazanan 4 numaralı yorumla Nilda oldu. Kendisi bu yazıya mail adresini yorum bırakır veya benimle irtibata geçerse hediyesi için çalışmaya başlayabiliriz. Başka bir zaman da size çıkar. Herkese sevgiler. Katılanlara teşekkürler.

Sevgililer Günü Hediyesi

2012-01-20T13:46:00.002+02:00

Yeni yıl hediyemiz yerini buldu. Feyza Çolak benden yaptığım takvimlerden vereceğim çekilişte kazanarak bir takvim kazandı. Sonunda tatlı Emre'nin takvimle fotoğraflarını gönderdi. Güle güle kullansın.

Şimdi sırada başka bir hediye var. Sevgililer günü için üzerinde çalıştığım bir ürünü hediye ediyorum. Ürünü kazanana söyleyeceğim. Daha doğrusu seçenekli bir hediye. Kocanıza, sevgilinize veya kendinize düşünebilirsiniz. Bu aslında bu ürün için bir prototip olacak. Ne de olsa henüz bitmedi. Şimdiden çekilişi yapıyorum çünkü vaktimiz olsun sevgililer gününde elinde olsun.

Şimdiii yarın saat 13.00'e kadar bu yazıya yapılan yorumlar arasından bir çekiliş yapacağım ve ona bir hediye vereceğim. Haydi bakalım iyi şanslar.

Ela

2012-01-18T20:18:00.000+02:00

Çok büyüdü değil mi?

Ece 16 Aylık

2012-01-16T14:13:00.001+02:00

Zaman nasıl bir hızla geçiyor anlamak mümkün değil. Ece bugün 16 aylık olmuş. Yemin ederim 15 aylık olması ile arası birkaç gün gibi bana. Geçtiğimiz ay içinde hem iş çok yoğundu, hem çok ağır hasta olduk sonra zorunlu seyahat derken anlamsız bir hızda kapılmışız gidiyoruz.

Gerçekten kocaman bir bebek oldu. Toddler diyorlar ya İngilizcede, işte ondan ama neden Türkçesi yok anlamış değilim. Gerçekten bu yaşda ne bebekler ne de çocuk. Ece de tam ondan işte. Dediklerimizin çoğunu anlıyor artık. Komutları yerine getirmekten de çok hoşlanıyor. Kutulara birşeyler doldurmak, düzeltilen çekmeceleri babasının bilgisayar çantasına falan aktarmak en hoşlandığı işlerden. Bir de oyuncak pusete oturup kendini itmek çekmek. Evde yağmur çizmeleri ile dolaşmaya da bayılıyor. Öyle böyle büyüyoruz işte. Şu sıra uykusunu da teke düşürdü sayılır. Artık tam bir toddler'ız. Napiim türkçesi yok.

Unutulmuş Yapraklar

2012-01-15T21:42:00.001+02:00

Bu hafta sonu kelalaka bir şehirde tek başıma biraz dolaştım. Dolaşırken biraz fotoğrafladım, biraz hava aldım. Ben Denizli'de çocuklarım ve kocam yanımda yokken tek başıma biraz yürüdüm. Komik geldi sonra orda olmam. Ailemizin bir yaprağı daha son zamanlarını geçiriyor diye ziyaretine gittik annem ve babamla. Çocuklarımın hasretine daha fazla dayanamadım dün gece atladım otobüse döndüm. Ama ne dönüş. Bir ara kocaya hakkını helal et diye mesaj attım. Her yer kar ve tipiydi. Ve dağlarda bir tek bizim otobüs. Korkunç bir yolculuk, sıkıntılı bir hafta sonu geçirdim.

Dönünce çektiğim fotoğrafları düzenlerken Ekim ayında yaptığımız İstanbul gezisinin fotoğraflarını gördüm. İşte mutlu bir yol hikayesinden kareler.

Hamurla 3 Boyutlu Aktiviteler

2012-01-11T10:13:00.002+02:00

Arasıra evde hamur yapıp onla oynuyoruz biz. Geçtiğimiz günlerde hamurlara şekil verirken birden kendimizi 3. boyutta bulduk. Elimizde bir resim vardı ve karakterler. Resimdeki mekanları hamurla doldurduk ve karakterleri de 3 boyutlu yerleştirdik.

Sonra biraz da iple eğlence kattık. Bu 3 boyutlu aktivite ile ikisi de çok eğlendi. Hamur karakterleri dik tutmak için çok kullanışlı. Denemenizi tavsiye ederiz. Özellikle kalın kağıt veya kartonla çok güzel duruyor.

ELA 3.5 Yaşında

2012-01-10T12:02:00.001+02:00

Tatlı ilk göz ağrımız Ela Naz artık 3.5 yaşında. Hala pire gibi ordan oraya koşturmakta, hala akıl almaz soruları ile bizi şaşırtmaya devam ediyor. Okulla arası iyi. Çok sıcakkanlı, çok heyecanlı olmaya devam ediyor. Kardeşini kesinlikle hiçbiryere bırakmak istemiyor, ama aynı zamanda onu kıskanıp arıza çıkarıyor. Harika bir yaşda Ela. Onunla vakit geçirmek çok zevkli. Konuşmaları, talepleri ile bizi hep ayakta tutuyor. Geçtiğimiz 6 ay içinde kendi kendine uyuma alışkanlığını da oturtmasıyla hayat standardımız çok değişti. Tekrar tek çocuğa dönmüş gibiyiz. Şu sıra çok sevdiğim yazılarımı aksattığımı biliyorum. Ama en az bunun kadar heyecanlı bir iş üzerinde çalışıyorum. Umarım yakın zamanda yazılarımı da bir düzene koyarım.

Böyle tatlı bir kuzuya anne olduğum için kendimi çok özel hissediyorum. Biliyorum herkesin çocuğu kendine özel. Benim kızım da bana bir tane, çok özel ve çok güzel. Bakalım bundan sonra bizi neler bekliyor.

Kazara Aktivite

2012-01-09T14:39:00.001+02:00

Ece'nin dolaptaki irmik kavanozunu yere dökmesi ile kendilerini yere attılar. İrmikleri bir oraya topladılar, bir buraya. Hiç ellemedim çok güzel oynadılar. Sonra o irmikleri oynama irmiği olark ayırıp bir kavanoza koyduk. Geçenlerde o irmiklerle helva yaptık.. Haha şaka şaka. Arada çıkarıp oynuyoruz.

Naçizane Çocuk Bakma Yöntemlerim

2012-01-04T11:41:00.001+02:00

Naçizane Kendi Yöntemlerim, çocuklara bakış açım

- Bizim evde hersey ama hersey cocuklara gore ayarlanmıstır. herkes yer yatagında yatar, cocuklar uyandıgında senin de uyanman gerekmez. Odalarında uzerlerine cekebilcekleri hicbirsey yoktur olanlar duvara sabitlenmiştir.

- Salonumuzda iki koltuk ve duvara sabit bir lcd'den baska hicbirsey yoktur. Süs esyası biblo cam vazo gibi hicbir esyamız yoktur. Çocukların pesinde evde kosmamız gerekmez.

- Çocuklar bize ihtiyac duymadıgı surece kendi hallerine bırakırız, bize ihtiyac duyduklarında sadece onlarla ilgileniriz. Benim baska hicbirsey yapmadan ikisi ile ilgilendigim saatlerim var. Tv yayını yoktur evde. Çok nadir cd izlerler. Buyuk olan cok sık yapıstırma, boyama, hamur gibi seyler yapar. Hava ne olursa olsun hergun dısarı cıkarlar acık hava cok dinamik ordan kus burdan bocek gecer. camura bile batarız biz. Benim isim varsa mutlaka yardımcıyı ya da babasını ayarlıyorum dısarı cıksınlar diye. Benim icin en önemli konu dısarı cıkmalar ve uykuları. İkisinin de oglen uykusu uyumadıgı olmamıstır. Aksam 830'da ne olursa olsun yataklarındalar. Böylece aksam da hem bize kalır hem de onlar dinlenir.

- Tv cocukları fazla uyarıyor. Tv izleyen cocuklar zor uyuyorlar. O yandan gecen sizin cok masum gordugunuz bir obje onun gece uyumasını engelleyebilir. Neyse yemeklerini hic takmam ama ne kadar yediklerini.

- Önlerine koyuyorum. Ne kadar yemek istiyorlarsa yerler. Ama ne yedikleri cok onemli. Dısarda surekli yanımda kuru kayısı gibi kuru meyveler ve kuru yemis gezdiririm. Açık havada çok güzel atıştırılıyor. Sağlıklı olduktan sonra buna izin var. Biskuvi cikolata asla almıorum eve. Dısarda bir dogum gunundeysek pasta yemelerine izin var.

- İki tane cantaları var. Eve geldikleri anda ikisinin de esyalarını cıkarır atarım ve bir sonraki cıkıs icin hazır ederim. Evden cıkarken cok hızlı cıkıyoruz boylece.

- Çocuklarla didişmem. Bu ayakkabıyı giyiiiceeem diye bağırıyorsa o ayakkabı ile cıkarırım. Uygun olan ayakkabıyı yanıma alırım. Arabamız bir depo gibi. Montsuz dısarı cıkmak istiyorsa montsuz cıkar. 3 dk sonra üşüdügünü soyluyor zaten. Çıplak arabaya kadar indirip arabada başka bir laf açıp giydirdiğim olmuştur. -

Arabada bir yedek canta bulunduruyorum hafta sonları alıp yerine yenilerini koyarım. Bir çöp kutusu ve lazımlık. Çocuga asla bak sunu yaparsan boyle olur. Bak bunu yaptın da düştün demem. Herseyi oyuna ceviririm.

- Sihirli perileri mi cagırırız artık, atlara telefon mu ederiz ne olursa. cocuklarda neden sonuc iliskisi 3 yasına kadar yok. soylediklerim ona bıdıbıdıbıdı diye gidiyor o yuzden hic gerek yok. Neden böyle yapıyorsun, hiç mi anlamıycaksın deniyor ya. Bunların hiçbiri yerini bulmuyor.

- Büyugun yatagında bir alez bir carsaf ustunebir alez bir carsaf daha vardır. Olaki ciş yaparsa bir kisi cocugu alır ustten, oburu ustteki alezle carsafı alır cocugun alt tarafı degistirilip geri bırakılır

- Plan cok önemli cocuklarda. her haftamızı planlıorum ben. Pazar gunu aksam, o haftanın menüsü, gidilcek yerler, ben su isimi yaparken kücügü de suraya gonderirim gibi. yalnız zamanları yani cocukla tek gecirilen zamanları planlamak cok onemli. sadece 2 saat baska hicbirsey yapmadan cocuga ayırdıgınız zaman zaten ona yetiyor. Geri kalan zamanda da hava guzelse kesin acık hava kotuyse yine bazen camur veya salyangoz kurbaga bakma gibi seyler icin acık hava. bazen de evde uzun banyo, hamur, falan.

- Arabada giderken sürekli konusup oyun oynarız. Kırmızı ışıkları öğretmek için veya başka bir konuyu hazırlamak için araba konuşmaları süper.

- Bir de dedikodu yöntemi. Anlatmak istediğiniz birşeyi eşinizle arabada aranızda konuşuyor gibi yapabilirsiniz. Onun yaptığı bir davranışı yüceltmek için de kullanabilirsiniz bu yöntemi. Başka birşey icin de. Örnek veriyorum. ''Canım biliyormusun Ela şöyle şöyle yapmıyor. Demekki onu senle o gün konuştuğumuz yere götüremiycez. Eş: Hmm evet neyse biraz daha bekleyelim o zaman. Belki biraz daha büyük kız olunca yapar'' gibi. Bu tip rencide etmeden konuşmalar çocuk için daha etkili olur. Özellikle baskası ile konustuklarınıza daha cok inanırlar. Bunu cok cok sık kullanıyorum. Eşinize de anlatın size yardımcı olsun.

- Ama kabul ediyorum cocuk buyudukce hersey kolaylasıyor. Fazla müdahale etmenizi gerektirmeyecek bir ortamda cocukla didişme az oldugu icin cok kolay bakılıyor. Çünkü cocuklar dogal bir ortamda büyümüyorlar artık. Bir evde yasıyorlar ama büyüklerin dünyasında. Kendi evlerinde herseye dokunmalarına izin verilmiyor. Hor görülüyor cocuklar. Özgür degiller. Oysa onlar kosup oynamalı. Merak duyguları onların yaratıcılıgını artırır. Cesaretlendirilmeli. Ona ait cekmeceler verebilirsiniz. Mutfakta bir cekmece onun olsun orayı karıstırsın. Her odada bir köşesi olsun. Onlar sizinle birlikte yaşıyor. Sığıntı gibi olmasınlar orası onların da evi.
- Onlara bir cekmece verirseniz. bak bu da babanın cekmecesi bu karıstırılmaz biz de seninkini karıstıramayız diyebilirsiniz.

- Çocuklar sizden duyduklarını değil sizden gördüklerini yapar. Kitap okumazsanız kitaba merak salmazlar. Çocuk bakmak gerçekten zor değil. Sadece çocukların dünyasını, onların ne hissettiğini nasıl düşündüğünü bilmek gerekiyor.

- Bunları yaparken baba ile ortak davranmak çok önemli. Onları da eğitmemiz gerekebiliyor. Umarım paralel dşüncelere sahipsinizdir. Mesela biz evde eşim benden farklı bile düşünse ben bir konuda çok prensipliysem benim otoritemi bozmamak için, ''Annenden izin alalım'' der. Çocuğa karşı aynı duruş çok önemli.

- Çocuklar birşeyi tek başına yapabiliceklerse ben karışmam. Yapabilme ihtimalleri varsa bile yanlarında durup denemelerine izin veriririm. Bu gelişimlerini çok etkiliyor. Parkdaki oyuncaklara hep siz bindirirseniz, çocuklar hep size ihtiyaç duyar. Ama izin verirseniz çok çabuk bu yeteneklerini geliştiriyorlar. Eğer yaptığı şey çok tehlikeli değilse yine müdahale etmiyorum yapmasına izin veriyorum. Çocuk buna doyduğu zaman artık ondan alacağını alıyor ve bir daha geri dönmüyor.

Yuh sana 2012

2012-01-04T08:26:00.001+02:00

2012 bizim eve mi girdi, biz mi ona girdik bilemiyorum ama girdiği günden beri çok zor anlar yaşıyoruz. İlk günü itibariyle bir anda bütün enerjimin çekilmesi, sonra kendimi yatakda bulmam ve 18 saat kalkamamamla başlayan gribim'de 4. günündeyim (dikkat ederseniz 2012'nin de 4. günü) ve hala üstümden tır geçmiş gibi. Üstelik ev halkının hali de hiç parlak değil. Ece de benimle paralel hasta oldu, ve hala onun da yeşilimsi sümükleri evin heryerinde kendini gösteriyor. İkimizin de hala ateşi ara sıra çıkıyor. Ela düne kadar iyiydi. Dün itibariyle onda da öksürükle başlayan rahatsızlık bugün arttı ve burnu doldu ve öksürüğü arttı. Baba insanı ilk günden beri hepimize bakıyor. Kriz dönemi insanı benim kocam. Bunu çok daha iyi anladım. Normalde bu kadar çok iş yapan, gece kalkan biri değil. İlgilidir ama erkek sonuçda dedirtecek kadar. Ama kriz dönemlerinde hiç sızlanmaz. Herşeyi yapar ve sonuna kadar bize bakar. Yalnız evdeki mızır mızır ses gerçekten katlanılmaz durumda. Resmen gün sayıyorum, küçük kızım da büyüsün diye.
Sonuç olarak durum raporu : Dün'e göre ben daha iyiyim, Ece aynı, Ela daha kötü. Benim 4., Ece'nin 3., Ela'nın 2. günü ama totalde hala en kötü benim. Bu grip beni ezdi geçti. İki çocuk ve uykusuz bir dönemden sonra sanırım çok yıpramışım kendimi. Gribim beni bırakırsa planladığım sağlıklı beslenme, fiziksel aktivite, sağlıklı uyku ve daha yeni temelini attığım kendi işimi geliştirmek programına devam etmeyi planlıyorum.

2012'ye Geçerken

2011-12-31T22:36:00.001+02:00

2011'de kayıplarımız oldu, ailede hastalıklar oldu ama yine de çok kötü davranmadı bize. Çok şükür çocuklarımız sağlıklı. Her yıl yaptığım gibi geçen yılın hedeflerini yazıp neleri yapabilmişiz bi bakalım.

2011'e geçerken yazdıklarım:

1. Yeni bir bebek - şaka şaka - bu bebek bildiğiniz doğurulan bebeklerden değil, benim kafamda oluşturduğum bir proje bu sene doğmasını çok istiyorum. Yani bu sene beklentim, işle ilgili. - Aslında 2011'de çok debelendikten sonra son 2 ayında bu hedefim için adım attım ve bir bebeğim oldu diyebilirim. Ekotolye açıldı. İşlerim birden hız kazandı. Artık bu bebeği büyütmek bana bakıyor.

2. Yeni bir araba - olur mu olur biz evrene gönderelim de. - Hiç beklemediğimiz bir anda oldu.

3. Ela'nın artık okula gitmesi - Çok şükür. Oldu.

4. Bir kere yurtdışı seyahati - Malesef, coca gitti ama biz yerimizde saydık.

5. Uzun bir yaz tatili - Gerçekleştirebildik.

6. Sağlık, sağlık, sağlık - çocuklarım, ben, cocam, ailem herkese sağlık. - Çok şükür.

7. Cocamın bu sene de askere gitmemesi - Evet, evet ve evet.

8. Cocamla bir kere başbaşa küçük bir kaçamak. - Malesef.

9. Mutlaka zayıflamak - bu sene bunu da çözmek çok istiyorum.. - Zayıfladım bu sene ama istediğim kadar değil.

10. Cocamın projesinin de gerçekleşmesi. - Devam ediyor.

Aslında ilginç bir şekilde hedefleri yazınca insan onların doğrultusunda düşünüyor ve çalışıyor. Bu sene de yazalım
1. Anneme, Babama, Kocama, Çocuklarıma, Kardeşime ve Kendime Sağlık. En büyük isteğim diğerlerini kendimiz gerçekleştiririz. Diğerleri dilek.
Dilekler
1. İşimi bir sonraki basamağa taşımak, aklımdaki projeleri gerçekleştirmek.
2. 52 kg'a inmek.
3. Seyahat etmek, bol bol gezmek.
4. Yazmak istediğim kitabın altyapısını bitirmek.
Herkese mutlu yıllar dilerim.

Mutlu Yıllar

2011-12-30T17:11:00.002+02:00

Yıl Başı Programımız

2011-12-30T08:38:00.000+02:00

Yeni yıl programımız belli oldu dostlar, çok heyecanlıyız. Muhteşem ve düzenli malikanemiz bir de Calpol ve Dolven'in gelip program yapacak olmaları ile daha da harika bir hal alacak. Hele kadim dostumuz Dolven ricamızı ikiletmedi, hemen kabul etti. Bütün gece bolca ağlama, burun akıntısı, öksürük de bize eşlik edecek gibi görünmekle birlikte benim gözde vücudum da bu eylemlere katılmamak için kendisini zor tutmaktadır. İşte böyle doslat bizler 2012'ye nerdeyse hepinizin kıskanacağı bir programla merhaba diyeceğiz. Ama kıskanmayın yeterince çalışırsanız siz de seneye yetiştirirsiniz böyle bir programa sahip olursunuz.
Yılbaşı gecesi malum gece uzun saatler omzumuzdaki sümükleri silip, ateşölçere bakarak oturacağımızdan güzide çocuklarımız ertesi sabah sakince kalksalar bile anne babalarına kesinlikle seslenmezler. Büyük olan kesin küçüğün altını değiştirir. Kahvaltısını yaptırır. Beraber sessizce ve muhtemel hicbir arbede olmadan uyanmamızı bekleyeceklerdir. Ama siz bu kadar müthiş bir programı kaldıramazsınız. O yüzden size daha sakin bir yılbaşı diliyorum. Yeni yılınız şimdiden kutlu olsun. Bu mutlu tablonun sırlarını merak ediyorsanız özel olarak sonra anlatırım. İyi yıllar.

Hediyenin sahibi

2011-12-28T08:33:00.001+02:00

Dün aksamdan beri internetimde bir problem vardı,yazmakta geç kaldım. Hediyemizin sahibi feyza Çolak oldu. Bu yazıya e-mail adresini yorum bırakırsa kendisine ulaşabilirim. Katılan herkese teşekkürler, bir sonraki hediye de umarım size çıkar.

Hediyeler

2011-12-27T17:07:00.001+02:00

Dünkü çekiliş için zamanımız bitti. Tam 71 kişi çekilişimize katıldı. Çekiliş sonucunu bu akşam saatlerinde yayınlayacağım. Üstteki fotoğraflar bir önceki hediyemizden. Geçtiğimiz ay içinde bir aktivitemizde kara benzeyen malzemenin ne olduğunu sormuştuk. Canım arkadaşım Füsun ilk ve tek doğru bilen olarak bu hediyeyi kazanmıştı. Ve ne kazandığını o bilmiyordu. Fotoğraflar kızı Defne'nin takvimimiz aldığı dakikalardan.
Hediyelerimiz devam edicek. Bugünkü sonuçlar için lütfen takipte kalın. Herkese bol şans.

Yeni Yıl Hediyesi

2011-12-26T18:30:00.000+02:00

Sonunda kendime geldim ve son aylarda iyice çalışmaya daldım diyebilirim. Çok keyifli işler yapıyorum son zamanlarda. Hatta tam bitmemekle birlikte profesyonel işlerimin olduğu web sayfamı da açtım diyebilirim. Ekotolye'de bundan sonra tasarımlarımı, işlerimi görebilirsiniz. Ben de kendi elimden gelen işlerden bir hediye vermek istedim. Bunun için bu kayıda yorum bırakanların arasında yapacağım bir çekilişle size çocuğunuzun fotoğraflarından oluşan bir kolajla isterseniz bir tablo, isterseniz bir takvim, isterseniz de bir defter hediye edeceğim. Hediyeyi kendiniz belirleyeceksiniz, tek isteğim çocuğunuzun güzel ve büyük fotoğrafları. Hadi bakalım tam 1 gün sonra çekiliş sonucunu açıklayacağım. Bol şanslar, iyi yıllar.

Eğer bir şekilde yorum bırakamazsanız, ekoanne@hotmail.com adresine mail atabilirsiniz. Sizi numara olarak kaydederim.

Ela'nın Meslekleri

2011-12-25T00:50:00.001+02:00

Ben küçükken tüm çocuklar polis, öğretmen, doktor veya balerin olmak istiyordu. Bunlar, olmayı arzuladığımız yüce mesleklerdi, ailelerimizin gurur duyacağı kariyerler. Bugün birçok çocuk farklı meslekler peşinde. Bu beni aslında oldukça rahatsız ediyor.

Üç yaşındaki kızımın erken gelişmiş aklı da stresimi azaltmıyor tabi ki. Mesleki test yapmak için çok küçük olduğu çok ama, resmi olmayan analizlerime göre çok iyi oturduğu birkaç meslek ortaya çıkarmış bulunuyorum:

Çıplak Koşan KimseBu beyni olmayan birinin de yapabileceği bir meslek çünkü basitçe koşmaya olan sevgisini en yüksek hızda ve çıplaklık sevgisiyle birleştiriyor.

YankesiciÇocuğum evde çıplak bir hayalet gibi dolaşmadığı zamanlarda, evin içinde birşeyler aşırıyor. Tabii ne kadar parlaksa o kadar iyi. Sürekli çadırından, yatağından, araba koltuğundan birşeyler çıkıyor. Geçen hafta şu maddeleri tek tek dolabından buldum : bir çeyrek altın, salata maşaları, mayom, kardeşinin ışıklı dönencesi, bir rulo tuvalet kağıdı ve 4 tl.

Gazeteci

Sağduyu 3 yaş çocuğunun güçlü olduğu bir konu değil. Bir çok defa kızım bir grup yabancıya şunlara sahip olduğunu iletti: çok konuşan bir babası, kaka yapan bir annesi, Fatmagül'ün suçu ne izleyen bir dayısı ve suratına pırt yapan bir kardeşi (hepsi doğru ama bankadaki herkesin bunu bilmesi gerekli miydi?).

CivelekBu biraz endişe verici. Kızımın adı çok olan bir ad sanırım, çünkü sınıfındaki çocuklar ona ''Zeren'in arkadaşı'' diyorlarmış. Hergün evlenmek istediği kişiyi değiştiren civelek kızım geçen gün beni tekrar evlenmem gerektiği konusunda bilgilendirdi. ''Kaç kere evlenmem gerek?'' diye sorduğumda ise ''Bütün kızlar 6 kere evlenmeli'' dedi. (Kocamın işyerinde bunu okurkenki surat ifadesini tahmin edebiliyorum.)

Bu opsiyonlar ideal olmasa da, sonra anladım ki daha kötüsü de olabilir: en azından büyüyünce bir Kardashian veya Paris Hilton olmak istemiyor.

16-18 ay Bebek Gelişimi

2011-12-23T09:52:00.003+02:00

- Belirleyici karakter : ''Eyvah uyumak istemiyorum, hayatı kaçırıyorum.'' Uyumak istemeyecekler. Hayatınız biraz daha zorlaşacak ama daha fazla şey anladığı için konsantre olabileceği şeyler yapmanız mümkün.
Benim denediklerim.
1. Masal anlatmak
2. Karanlıkda duvara vurup, veya kedi köpek sesi çıkarıp dinleyip konsantre olmasını sağlayarak uykuya geçişini kolaylaştırmak. Amaç dikkat dağıtmak.
3. Arabada veya evde sayı saymak. Çok kullandığım bir yöntem. Örnek everiyorum. Birinci harami gelmiş, ikinci harami gelmiş, üçüncü harami geçmiş vs. gibi sayarken onu dinlerken uykuya dalabilir. Ela en fazla 100'ü görmüştür.

- . Bu aylık bebekleriniz artık aksiyonu sevmeye başlıyor. Gelişimi için uygun oyuncaklar.

1-3 yaş arası bebekler; döker, vurur, kırar, kızar, bozar, bağırır, ağlar, fırlatır, karıştırır, inatçıdır, hızlıdır, boşaltır ve hayırı SEVMEZ,

* Kumandalı araba

* Gol

* Bisiklet

* Baloncuk

* Çarpıp dönen araba

--- Yatarken herşeye herkese iyi geceler denecek.
İyi geceler baba, iyi geceler aydede, iyi geceler koltuk vs. O da yatmaya hazırlanacak.

-- Oyuncakları toplatın.

-- yemek seçme dönemi.
Yemem Seçerim

Pilav makarna ister.

Çatal kullandırın.

Kendim yerim dönemi

-- Özendir

1. Sİzinle tuvalete gelsin. Kaka yaptıgınızı görsün. Kaka yüzüyor. Bay bay kakalar. Klozetin kapağını kapatın. Sİfona bassın hoşçakal desin.

2. Tuvaletten çıkan babasını da ''aaa babası tuvalletten cıkmıs.''

3. Bezini kendisi cıkarsın tuvalete atsın.

4. HEr kaka yaptığında ''Aferin kızım kakanı mı yaptın. Bravo'' Kakaya ayy igrenc demek yok. Kaka çok önemli. Anal döneme hazırlık.

-- Çocuk kaka yaparken haber veriyorsa, Çömeliyorsa
Hemen lazımlık alınır. Ve onun istediği hızda alıştırma.

Lazımlığa oturan çocuk resimleri indirilir. Veya ablası abisini lazımlıkda görmesi daha iyi tabii

-- en sevdigi oyuncaklar.

İtilir * market arabası.

Taşır * bebek puseti (mutlaka edinilmeli)

Dikkat : Kuytulara saklanır: Saklambac

Deliklere saklanır. Bezelye türü küçük şeylere çok dikkat. Ağıza alma artıyor. Heryeri inceleme artıyor.

- Matruşka bebek alınabilir. Küçük büyük ve iç içe geçme gelişimi için önemli
- Büyük teyp * radyo - Kendisi düğmelerine bassın. Muzik değişssin.

- Aydedeli kitap. Aydedeyi öğretiyoruz. Mutlaka iyi geceler aydede. Aydedeyi anlatın.
- Pembe Kurbaga gibi bebek tiyatrosuna götür.

- eğitim : Meyveleri masaya koy ve iste. 5-6 tane ile çalışılabilinir. Sonra markette tüm meyveleri görsün. Herşeyi anlatın.

Hayvanlar : 12*15 hayvanın sesini tanıt.

Tanıtırken

vız vız arı..

Vrak kurbaga

TIs tıs yılan nerde?

- Kataloga bakılınabilir. BU sayfada halı var mı? Bu sayfada koltuk göster?

Hazine Şişesi

2011-12-23T01:57:00.001+02:00

1 Yaş Oyuncakları

Resimde gördüğünüz son zamanlarda Ece için en çok yaptığım oyuncak. Bir pet şişenin içine pirinç, bulgur veya ona benzer bir malzeme dolduruyorsunuz. Tanelerin içine pipet, düğme, küçük oyuncak, ataç, ıvır zıvır ne bulsanız atıp pet şişenin kapağını kapatıp bantlıyorsunuz.

İşte 1 yaşındaki bir çocuğun bayılarak oynadığı bir oyuncak. En çok arabada giderken eline veriyorum. Çocukların elinde bu oyuncak tamamen parçalanınca yenisini yapıyorum. Hadi siz de deneyin.

Ya da eline bir pet şişe ve pipetler verip pipetleri içine doldurtmaya çalışabilirsiniz. Bizimki bunu da yapmak için çok uğraştı.

Bunun dışında Ece'yi sürekli dışarı çıkarmaya çalışıyorum. Çünkü dışarıya da bayılıyor. Hem de heryerden daha az riskli.

Son Son Bunlar

2011-12-16T22:21:00.000+02:00

Son Zamanlardan Diyaloglar
Ben: ya bugun sana süper bir iyilik yaptım insan bir öper.
Coca:insan bi öper diyosun da insan portakal isteyen insana portakal getirebilir. greyfurt degil. daha meyveleri tanımıyorsun. Kimbilir cocuklara yedirdigini soyledigin seyler aslında ne

Ben: Şimdi sana bir şarkı söyliycem. Gezgin devenin bir hörgücü var. Gezgin devenin bir hörgücü var. Gezgin devenin bir hörgücü var.
Ela: Anne o şarkı şöyle bak. Gezgin dedenin onbeş gücü var. Gezgin dedenin onbeş gücü var. Güç demek para demek. Dede o parayla taam 14 kilot alabilir.

Ela: Anne ben Kutluhan'la evlencem.

Ben: Kızım Kutluhan kuzenin. Kuzenlerle evlenilmez. Arkadaşların olur o zaman seçersin birini.
Ela: Tamam buldum. O zaman babamla evlenicem.
Ben: Peki tatlım sen bilirsin.
Ela: Ya da belki senle evlenirim.
Ben: Nasıl istersen canım.
Ela: Ama doktorun kalbimi pıt diye açmasını istemiyorum.
Ben: O ne demek kızım?
Ela: Hani bebek doğucağı zaman doktor açıyor ya kalbini.
Ben: Hayır kızım kimse kalbini açmıyo. Bebek doğacağı zaman karnının altında bir fermuar oluşuyor. Orayı açıp alıyorlar. Sonra fermuar kapanıyor.
Ela: Senin fermuarın duruyormu?
Ben: İzi kaldı kızım kapandı artık ben sana gösteririm.
Ela: Tamam anne

Ela: Anne ben büyüynce ışıkçı olcam.
Anne: aaa ışıkçı ne yapıyor kızım?
Ela: İşte karanlık olunca ışık getiriyor. süper dimi? Ya da sandalyeci de olabilirim.

Anne: Sandalyeci ne yapıyor?
Ela: İşte sandalyesi olmayana sandalye getiriyor anne.
Anne: Hmm tamam bak bu güzelmiş.
Ela: Ama anne, bak buldum bence en iyisi ben beşikçi olayım. Çünkü beşikçi beşik getiriyor ya.
Anne: Haaa bak en iyisi buymuş gerçekten.

İki yaş üstü çocuklara kendi kendine uyumayı öğretme

2011-12-16T10:28:00.002+02:00

Biryerde yayınladığım bir yazım vardı. Buraya da eklemek istiyordum, benden önce Aylin ekledi. Link vermek durumundayım. İki yaş üstü çocuklarınıza kendi kendine uyumayı alışkanlık haline getirmek için alternatif bir yöntem arıyorsanız. Tık tık

Renk Karışım Çalışmaları

2011-12-13T22:57:00.005+02:00

Son zamanlarda ''Ela ile hangi renkle hangisini karıştırırsak ne elde ederiz?'' sorusuna çok fena takıldık. Bunun için çeşitli çalışmalar yapıyoruz. Bir pet şişeye önce biraz süt koyup eline verdim. Sonra boyaları kendi ekleyerek ve oynayarak çeşitli renkler elde etti. Deney yaparak daha iyi öğreniyor.

Aynı çalışmayı kilitli buzdolabı poşetleri ile de tekrarladık. Yine çok eğlendi.

Bunlar da simli yapıştırıcı ile harfleri çeşitli şekillerde yapıştırarak harf çalışmalarımızdan fotoğraflar.

Cici Ece

2011-12-12T19:44:00.001+02:00

Biraz zamanınızı alıp size kendimden bahsetmek istiyorum. Ben 15 aylık, kıvırcık saçlı kahverengi gözlü ve alnında problem yazan bir kız çocuğuyum.

Hobilerimin arasında :

* Kocaman CAT buldozerimi kırılacak mı diye görmek için salonun öbür tarafına fırlatmak.

* Benden nefret eden ve her an beni yiyebilicek olan köpeği takip etmek.

* 118 yaşındaki ve bir süveter gibe olmuş kedinin tepesinde yatmak.

* Annenin bilgisayar ekranına sadece yapışan ve silmesi zor yiyecekler fırlatmak.

* Annemin gerçekten uyumama ihtiyacı olduğunda uyumamak.

* Annemin yapmamama ihtiyacı olduğunda bezime kaka yapmak.

* Çantalar, her türlü telefon

* Balkabakları

* Üstünde mutlaka dinozor, tavşan veya hello kitty olan tshirtler seçmek.

* Taburenin üstünde zıplamak ve annenin ödünü koparmak.

Sevmediklerim:

* Ayakkabılarımı çıkarmak

* Kötü moda duyusu olanlar ve krill saçlar

* Herhangi bir bej gıda,

* Dİşlerimi fırçalamak

* Güzel bir kitaba bakmadan bezimin değiştirilmesi

* Şapkalar

* Çorap giymek

* Atlet giymek

Umarım bir gun bir motorsiklet, bir damperli kamyon ve bir sıcak çikolata makinasına sahip olurum. Kendimi kibar, iyi huylu, komik şeklinde tariff edebilirim. Beni tanımak isterseniz annemin yanında bulabilirsiniz. Beklerim efendim.

Kendi Kendime

2011-12-11T18:36:00.000+02:00

Bugün kafam karışık hissediyorum. Sanırım bu ayın, biz kadınların en sevdiği zamanı. Hani birilerinin normal hücreleri alıp yerine psikotik, yetersiz dikkat ve papağan koyduğu dönem yani. Bir de papağan olarak da çikolata seven bir papağan olacak. Bilmiyorum ki başka ne olabilir, yanımda güzel bir sütlü kahve de var. Yeni ayakkabılarım yok ondan mı ki. Çikolata da yasak belki ondandır. Ayrılık kaygısı yaşıyor olabilirim. Saçlarım temiz. Normalde bu şeylerin kombinesi beni çok keyifli yapardı. Ama bugün değil. Bugün surat asıyorum. Bakın:

Küçük şeyler beni en çok sinir ediyor. Mesela bugün. Elbette!

1) ''Kahraman'' kelimesini yanlış kullananlar mesela. Örneğin;

“Şili madencileri kahramandır!”

“11 Eylül'de ölenler kahramandır.”

YANLIŞ. Bütün bu insanlar kötü şartlar veya kötü insanların kurbanlarıdır. Onlar kaderin trajik sonuçlarıdır. Onlar yanlış zamanda yanlış yerdeydiler ve başlarına kötü birşey geldi. Kahraman mı? Hayır. Kahramanlar o madendeki insanları aşağı inip kurtarmaya çalışan insanlardır. Dünya Ticaret Merkezinde aylarca küller ve asbest ve kırık plastik parçaları arasında çökmek üzere olan kalıntılarda kendi tehlikelerinin farkında olarak küçük insan parçacıkları arayanlardır. Başınıza kötü birşey geldi diye kahraman olmazsınız.

2) Bir de yüklüce para ödemediği sürece havayollarının tek gidiş bilet satmamaya çalışmalarına gıcık oluyorum. Neden? Şunu doğru anlayalım. Yolun yarısını gitmek istiyorum ve benzinin yarısını kullanıcama ama sen benden iki kere yapmak istemekden daha fazla para istiyorsun? Hadi ordan. Soyguncular sizi.

Gördünüz mü? Hiç kendim değilim. Ya da belki kendimim. Siz karar verin.

Sizi bugünlerde ne sinirlendiriyor. Teyzenize diyiverin.

Ay Kapıyı Tuttu.

2011-12-11T00:28:00.005+02:00

Son zamanlarda koca maymuncuk yapma ile ilgili videolar izliyordu. Hırsızlığa soyunmakdan değil tabii, herşeyi yapmaya olan merakından. Ama tabii aslında adama malum olmuşmuş.
Bu akşam eve geldik nezih bir gezmeden. Bebelerin ikisi de arabanın arkasında uyumuş, keyfimize diyecek yok atıcaz yataklarına. Kaptık birer tane yukarı kadar çıktık. Sadece birbirimizin burnunu görüyoruz o derece çocukla kaplıyız. Kapıda koca dedi ki ''yaw anahtar değilmiş o, bozuk paraymış''. Ben dedim ''hay ben çantamı almadım dedim ya, sen herşeyi alcaktın. Harbi mi yok anahtar.'' Kaldıkmı kucağımızda iki bebe kapıda. O sırada Ela uyandı.
Biz konuşuyoruz, napıcaz bu saatte. Çocukların yedek birşeyleri pek yok yanımızda. Bu arada Ela ''giremiycek miyiz?'' diye sormaya başladı. Bi yandan ona cevap veriyoruz. Başladı ağlamaya. O sırada Ece de uyandı. Tabi kuş gibi bakınmaya ve kendini ittirmeye ve balık gibi kıvrılmaya başladı. Yaa bi dur derken. ''Hadi arabaya binelim birine gideriz'' dedik. O sırada Ela ''evsiz mi kaldık? Ben ipodla yatcaktııım. Ipodsuz yatmaaaam. Dışarda mı yatcaaz?üşüürrüüüz'' demeye başladı. Ece de durmuyo. Arabaya kadar geldik. iki kişi çocukları toplayıp tekrar araba koltuklarına sabitlememiz 10 dk'mızı aldı. Kocam dedi, ''benim tuvaletim var. Siz bekleyin ben sitenin tuvaletine gideyim.'' O gitti. Bir süre sonra 4 tane adamla geri geldi. Yukarı çıktılar.
O sırada Ela sürekli, ''anne evimiz olmıycak mı? Yatağım olmıycak mı? Elbisemi kayıp mı ettiiiik?. Napıccaaz evsiz'' diyor. Ben de diyorum ''Arabada yaşarız artık.'' (Çok kötüyüm gerçekten.) Daha da artırıyo.. Ece ise mütemadiyen bağırıyo.

Ela tam iyice dozu artırdı. Koca telefon etti. 4 kişiye önce maymuncuk dersi vermiş. Bildiğin seminer yani. Sonra bu dört insan hepberaber birsey yapmışlar ve kapıyı açamamıslar:)
Bu arada Ela artık iyice psikoz oldu, acıların çocuğu. ''Evimiziii kaybettiiik, ipodumu kaybettiiim. Anne yarın para çekelim, yeni ev alalıım.'' ''Paramız yetmez'' diyorum. İyice kopuyo.
Neyse sonunda sitenin elektrikçisini çağırmışlar. O da 2 dk'da kapıyı açmıs:)

Utanç Konisi

2011-12-07T19:24:00.002+02:00

''Up'' filmiyle aşina olanlar ordaki Dug ismindeki köpeği bilir. O köpek şu huni gibi kendini kaşımasını engelleyen zımbırtıyı giymişti. O alete huni diyelim. Köpekleri bu aletleri giyerken gördüğümde hep kötü hissederim, ama aynı zamanda biliyorumki bu zımbırtı köpeğin kendisini kaşımasını engellediği için yararlı bir aletdir. 14 aylık kızım için bu aletlerden bir tane ihtiyacım var.

Ece yürümeye başladığında evi dolaşıp tekrar bebeğin güvenliği için herşeyi kontrol ettik, fakat benden son doğan bir tanecik tatlı kızım hala tehlike yaratmayı başarabiliyor hiç tahmin etmediğim yerlerde. İlk başda tabii ki ağzına alabildiği herşeyi yiyor ve çok başarılı. İşte ağzında yakaladıklarımız : bilye, çim, halı tüyleri, taş, para, Ela'nın tokası, Ela'nın bileziği, kuştüyü, boya kalemi, zar, tavla taşı, her türlü yiyecek kırıntısı ve yerde dikkatsizce yatan hemen herşey. Elektrikli süpürgemiz Ece mobil hale geldiğinden beri hergün çalışır oldu ve yemin ederim bu alletten benim nefret ettiğimden daha çok nefret ediyor.

Eğer bebek kızımın önde gelen bir düşmanı varsa, o Dyson'dır. Bir keresinde, kızların yemekte yaptığı katastrofik dağınıklıkdan sonra, sandalyelerini çekip gırgırla vakit kaybetmektense Dyson'u dayadık ve kızım sesini duyduktan sonra feryat figan ağamaya başladı. Küçük parmakları ile bana yetişmeye çalıştı. Ve ellerini yukarı kaldırıp bana resmen yakardı. Nerdeyse ''Lütfen Tanrım, lütfen annemi durdur! Daha yerdeki kırıntıları yiyecek şansım bile olmadı'' dediğine eminim.

Tabii ki, koltuğun altından hatta yastığın altından kırıntı yemek kötüdür, ama kızımın balkondan veya dış kapıdan yerden birşeyler alıp yemesi kadar kötü değildir. Kapının dışındaki paspasdan çim, kir veya taş ayıklarken sanki hazine bulmuş gibi görünüyor. Aslında evin içinde bunları yemek konusunda çok seçici davranıyor. Ve dışardayken de kızım daha çok çiçekleri yemek ve kumları ağzına götürmekle meşgul oluyor.

Kızım şimdi diyetini biraz genişleterek ona daha önce sunduğum ve nefret ettiği parmak yiyeceklerden yemeye başladı. Ona daha önce krep verdiğimizde reddetmişti ve onun yerine toprak yemişti. Bu ne şimdi?

Aslında Pica diye bir bozukluk var hani insanlar kil, toprak ve tebeşir yerler ya. Her yaşdan insanda ve hamile kadınlarda görülür, fakat uygunsuz olacak kadar ileri bir yaşda değilse ''Pica'' denilmez bu rahatsızlığa. Her neyse kafasına o utanç konisini geçirirsek kızım yerde bulmaya çalıştığı o pislikleri alıp yiyemez belki. Bu yaşlar zor kardeşim.

Pipet Kolyesi

2011-12-04T09:57:00.001+02:00

Geçtiğimiz günlerde Ela ve bir arkadaşı yine kes yapıştır, tak takıştır işlemine girişti. Kağıtlara birşeyler yapıştırırken bir de ellerine verdiğimiz ip ve pipetlerle kolye de yaptılar. Pipetleri küçük küçük kesip iplere dizmeleri için eline verirseniz sizin çocuklarınız da kolye yapabilir. İçine düğme gibi farklı malzemeler de ekleyebilirsiniz. Sevimli bir aktivite. Hem de en küçükler bile deneyebilir.

Geçtiğimiz haftalarda sorduğum bu nedir sorusuna Füsun doğru cevap verdi. Kar gibi gözüken materyal bildiğiniz bebek bezinin içinden topladığım malzeme. Su döktükçe kıvamı da değişiyor. Çok yakında Füsun'a hediyesini göndereceğim. Hazırlıktayım.

Jöle ve Boya

2011-12-02T21:02:00.002+02:00

İşte bu da çocuklarla yaptığımız yeni bir icat. Tarifini veriyorum. Çocuğunuza yemesi için asla almadığınız marketlerdeki jölelerden alıyorsunuz. Çocuğunuz yeterince büyükse yani ağzına almayacağına eminseniz saç jölesi de kullanabilirsiniz. Kilitli buzdolabı poşetlerinden birinin içine bu jöleden koyuyorsunuz. Güzel bir rengi olmasına dikkat edin, bizimki yeşildi. Poşetin önce ağzını kapatıyorsunuz. Veriyorsunuz çocuğunuzun eline.

Sonra çocuğunuza boyalar veriyorsunuz. Gıda boyası olabilir, guaj olabilir, ne isterseniz çocuğunuz için yeterince güvenli olması yeterli. Ve çocuğunuz sırayla bu boyalardan poşete ekliyor ve renk değişimlerini birlikte konuşuyorsunuz. Yeşilin üstüne beyaz dökünce ne renk oluyor. Ona mavi dökünce ne renge dönüşüyor gibi. 3 yaş üstü ile çok güzel bir renk çalışması. Ela bayıldı sürekli yapmak istiyor. Daha küçükler için de güzel bir oyuncak. Ece de parmakladı baya.

Biz bu oyunu çok sevdik, sürekli yapıyoruz.

Sonlara doğru Ela poşete süt ve ketçap da eklemek istedi. Kendi deneylerini kendisi yaptı. Size de iyi eğlenceler.

Bir Kurgu

2011-11-30T00:08:00.002+02:00

1990'ların başlarında 12-13 yaşlarında moda meraklısı 2 ergen konuşmaktadır.

Çocuk 1: Büyüdüğümde Cindy Crawford gibi olmak istiyorum.
Çocuk 2 : Pöh, şişman şansı olur.
Ç1: Waaaa Waaaaa
Ç2: O kadar da çirkin değilsin. Bazen sevimli oluyorsun.
Ç1: Waaa Waaa
Ç2: ŞŞŞŞŞ.. Yoksa annen sana vurduğumu falan düşünecek.
Ç1: Waaaaaaa
Ç2: Dinle, Seni nasıl Cindy Crawford'a benzeteceğimizi buldum.
Ç1: Şu buklelerin varya onlar yüzünden Tina Turner'a benziyorsun.
.....
Ç1: Onlardan kurtulmam gerekicek çünkü Cindy'nin hiç buklesi yok.
...........
Ç1: Ve bunun içine şu makasa, bir de şuna ihtiyacım var.
................
Ç1: Tamam, şimdi düz dur olur mu?
Ç2: Tamam.
10 dk sonra.
Ç2: Hala Cindy gibi olmadım mı?
Ç1: Hmm söylemek zor.
3 dk sonra
Ç2: Hazır mıyım?
Ç1: Iııııııı
Ç2: Ne oldu?
Ç1: Sinead O'connor'u sever misin?
Ç2: O kim ya?
Ç1: Süper bir kadın ya. Aynı anda hem şarkı söyleyebiliyor, hem de ağlayabiliyor.
Ç2: Bir süpermodel mi?
Ç1: Hmm, şimdi gitmem lazım senle görüşürüz sonra.

Eko Proje

2011-11-29T16:23:00.005+02:00

Size Ela ile yaptığımız son projemizi tanıtmak istiyorum. Eko Proje. Bir güneşli gün Ela ile attık kendimizi dışarı. Bir sürü malzeme topladık. Aslında Ela topladı. Elindeki poşete taş, yaprak, dal, ıvır, zıvır, bir sürü şey topladı. Bir de kasa buldu dışarda.

Eve gelince önce kasayı masa yaptık kendimize. Sonra Ela başladı malzemeleri istediği şekilde kağıtlara yapıştırmaya. Tamamen kendisi. Kendi yaratıcılığı ile çok güzel 3 eser çıkardı. Bazen benden bir araba resmi veya bir fotoğraf kesmemi istedi yapıştırmak için ama gerisini kendi yaptı.

İşte çocuklar için hem yaratıcılığı tetikleyen, hem çok ucuz hem de eğlenceli bir oyun. Doğa ve evdeki kullanmadıklarımız veya kullandıklarımızdan az kalanlar her zaman değerlendirilebilecek oyun malzemeleri olabiliyor. Gerisi size kalmış.

Dön Pas Balığı Sergisi

2011-11-25T15:47:00.003+02:00

Evdeki küçük stickerlarla eğlenmenin bir yolu. Küçük çocuklarınız için sergi açabilirsiniz. Biz açtık. Adı da ''Dön Pas Balığı Sergisi''. İsmini Ela kız koydu. Sanat eserleri de çoğunlukla kendisine ait. Bir kaç tanesi Ece bebek ile ortaklaşa çalışma. Yazdılar, çizdiler. Biz de geldik, gezdik. Nasıl beğendiniz mi? Lütfen kopya çekmeyin. Eserlerimiz orjinaldir. Telif hakkı vermeniz gerekebilir.

Bu da eğlenceli bir sinema akşamında çocuklarınıza patlamış mısır sunmanın eğlenceli bir yolu. Bizimkiler çok eğlendiler açıkçası. Dibine kadar da yediler:) Aktivitelerimiz devam edecek. Katılmak isterseniz bize yazın.

Kar Yağmış mıydı?

2011-11-22T22:54:00.002+02:00

Eve kar alıp oynadığımız var, hem de çok. Ama bu elimizdeki malzeme kar değil. Çok benziyor değil mi? İpucu veriyorum. Aynı kar renginde. Aynı kar gibi yoğunlukta olabiliyor. Aynı kar gibi su döktükçe kıvamı değişiyor. Ama soğuk değil.

Ela bayıldı bu malzemeye. Oynadı da oynadı. Yine içine bir sürü malzeme katarak renginin de değişmesine baktık. Ela çok seviyor bu bir sürü saçma malzeme katarak renk değiştirme oyununu. Uzun bir süre oyaladı da onu.

Şimdi bana bu malzemeyi bilecek ilk kişiye bir hediyem olacak. 4 seçenekten birini seçecek kendisi. Hadi bakalım tahminleri alalım. Bu arada bu malzemenin ne olduğunu söylediğim o iki arkadaşım katılamazlar tabi ki.

Eko Çocuk Kulübü

2011-11-21T22:31:00.005+02:00

Son günlerde doğal malzemelerle çocuk oyunlarına kaptırdık kendimizi. Yakında Ekoanne web sayfamda oyunları da anlatacağım. Heyecanlı günler yaşıyoruz. Belki bu bize başka çocuklarla paylaşma imkanı da sağlar. Oyun grupları kurmak ve çocuklarla sanat aktiviteleri yapmak imkanı. Kimbilir. Şimdilik bundan sonra eve oyuncak almak yok dedik. Kitap dışında. Evden birşey atmamaya, herşeyi sanat aktivitelerimizde kullanmaya çalışıyoruz. En basitlerinden başlayarak paylaşmaya çalışacağım.

14 aylık Ece ve Un'la Oynama

12-18 ay arası çocuğu oyalamak gerçekten çok zor. Elimden geldiğince Ece'nin eline de doğal malzemeler vererek oynatmaya çalışıyorum. Bol bol boyalarla tanışıyoruz. Bu fotoğraflarda ise önüne bir tas un verdim. Unu masasının üstüne dökerek çizdi, oynadı, geri tasa ekledi. Uzun bir vakit oyalanmasını sağladı.

3 yaş - Hamurla Oynama - Hamura renk karıştırma

Ev yapımı hamur hala çocukları en güzel oyalama yollarından biri. Oynandıkça oynanıyor. Evdeki malzemelerden istediğini ekleyip renk değişimlerine bakılabiliyor. Ela'nın denedikleri; biraz kahve, biraz karbonat, biraz ketçap, biraz yoğurt. Ekleyerek renklerin nasıl değiştiğine baktık ve çok eğlendi.

Bağlama Denemeleri

Özellikle ayakkabıların çoğu artık bağcıklı olmayınca çocuklar bağlamayı daha geç öğreniyorlar bence. Hatta artık bu beceri gecikmiş bir beceri olacak kanısındayım. Ara sıra evdeki sepetler üzerinde bağlama denemeleri yapıyoruz. Henüz tam yapamasa da birinci seviyeyi halletti sayılır.

Çok yakında başka oyunlarla devam edeceğiz.

Harika Şeyler Çiziktirmek

2011-11-17T22:06:00.001+02:00

Bence herkes çocukken, güzel çizebildiğini düşünüyor. Çünkü, muhtemelen siz küçükken ve mürekkep balığı kafalı makarna dışında herhangi birşey gibi görünen herhangi birşey çizebilmişseniz, anne babanız akıllarını yitirmiş ve coşkuyla bunu size göstermiştir.

“Tatlıııııım! Bu hayatımda gördüğüm en güzel ineeekk!”

“O bir çikolatalı pasta.”

“AA evet! Tabii ki! Bu hayatımda gördüğüm en güzel çikolatalı pasta!”

Bu aşamadan daha önce muhtemelen dünyadaki en güzel yiyenin veya en güzel kakayı yapanın siz olduğunu düşündüğüz zamanlar olmuştur, fakat yetişkin hayatınızda yararlı olabilecek ilk şey vücutsal bir fonksiyon değil, güzel birşeyler çizebilmektir.

İlkokulda sınıfımızda en iyi resim yapan bir kız vardı. Her yılbaşında öğretmenimiz Pamuk Prenses çizme yarışması yapardı. Her yıl, ben bu kızı öldürmek isterdim. Yani ölmesi için öldürmek değil, ilkokuldaki birinin öldürmek istediği gibi. Ne zaman yarışma olsa kafasına vurup dolaba saklamak gibi. Su çiçeği geçirsin diye dua etmek gibi.

Tabii ki öldürmek için değil. Deli değilim. Sadece o yarışmayı kazanmak istiyordum.

Sonunda, bu kızın Pamuk Prenses çiziminde 2 yıl boyunca beni sollamasından sonra proaktif olmaya karar verdim. Tabii, o zaman ''proaktif'' sözcüğünü düşünmemiştim çünkü 8 yaşındaydım ve bu bir sekiz yaş çocuğu için büyük bir sözcüktü.

Profesyonel bir ressam tarafından çizilen harika bir Pamuk Prenses resmi buldum ve kendi kendime onu kopyalamayı öğrettim. Hafızamdan bu profesyonel Pamuk Prenses çizene kadar çalıştım. Sonra, yarışma günü mükemmel prensesi hafızamdan yarattım. O sene bambaşka bir çocuk birinci oldu.

Ece 14 aylık

2011-11-17T09:38:00.003+02:00

Canımın içi kuzum, 2. yarım, akıl almaz bir hızla büyüyor gibi geliyor bana. Şimdi de 14 aylık oldu. Bu nasıl iştir yarebelalemin. Doğan nasıl da büyüyor. Akşam 7'de, bir tane kundakın içine sokarak yatırdığımız fırt diye uyuyuveren günlerimiz dün gibi. Şimdi uyumamak için inat etmeye, kolumuzu bacağımızı çekiştirmeye başladı bile.

Geçtiğimiz ay Ece sadece bizi daha iyi anladığını belirten davranışlar gösterir oldu. ''Getir'' deyince getirmeler, ''hadi ayakkabını giy'' diyince oturmalar ayakkabıyı eline almalar (kendi ayakkabısını bulamazsa benim veya babasının ayakkabısını giymeye çalışma), kendi dilinde söylenmeler başladı. Henüz çok kelimesi yok. ''Anne'' diyerek herkese sesleniyor. Arada ''baba'' da diyor. Onun dışında ver, al ve Ece diyor. Bir sürü ağız dolusu söyleniyor. Umarım yerini anlamlı kelimeler alacaktır.

İki gündür öpücük göndermeye ve bay bay diye el sallamaya başladı. Organları gösterme tacizlerimden sonra burun ve ağzı gösterebilmeye başladı. 18 aylık olana kadar biraz zor olacak oyalamak biliyorum ama elimden geleni yapıyorum. Yine de kendi kendine oynamada da, oyalanmada da fena değil. Bir de Ela evdeyken çok rahat. Çünkü o zaman çok rahat oyalanıyor. Ela ne yapsa ona baksa yeterli oluyor. Kardeşin faydalarını önce 2.'den görmeye başladık diyebilirim. İyiki aralarını yakın tutmuşuz diyorum.

Ela'nın bir faydası da tuvaletle ilgili oluyor. Ece tuvaletin sinyallerini vermeye başladı bile. Yemeklerden sonra tuvalete oturtuyorum ve ilk kez geçen hafta çişini yaptı. Geçen hafta 3 4 gün de kakasını tuvalete yaptı. Kullandığımız yıkanabilir bezlerin de bunda katkısı büyük tabi.

Ece hanım kendi hızında büyümeye devam ediyor. Biz de hep iki kardeşin ne kadar farklı olduğunu düşünerek ikisine de bakarak hayatımızı devam ettiriyyoruz.

Toz Körüyüm Ben

2011-11-15T00:56:00.000+02:00

Gözlerim inanılmaz iyi görür. Fakat ona rağmen nasıl oluyorsa bilmiyorum ben tozları göremem. Özellikle ev tozlarını.

Annem onun çocuğu olmadığıma yemin ediyor. Annem bir yağ-arayıcı misil gibidir. Bir kırıntı-misil diyebiliriz. Eğer mutfağı temizleme vakti geldiyse - ve her gün onun evinde mutfağı temizleme vakti gelir - tezgahı öyle bir siler ki sanki graniti yenilemişler gibi. Yerel hastanenin eğer elektrikleri giderse hemen hastaları annemin evine ameliyatı devam ettirebilmek için yetiştirebilirler. Şu yere düşen şeyin 5 saniyede alınırsa hiçbirşey olmayacağı kuralına annemin evinde gerek yok çünkü o ikinci saniyede temizlemiş olur.

Siz anladınız onu.

Annem temizlik konusu olunca hızlı ve acımasız oluyor. Annemlerin evine her gittiğimizde manyak gibi hissediyorum kendimi, çünkü elimdeki bir bardağı tek bir noktada 2 dakikadan fazla bırakırsam pufff yok oluyor. ''İşin bitti mi bununla''? - hop alır, sanki masanın altında saklanıyor da biryere bardağı koyduğumda küçük pençesi yetişiyor ve bardak hemen su ile tanıştırılıp evine bırakılıyor. Yemin ederim bazen bana yemek yerken baktığını düşünüyorum. Sanki izliyor ve gözü seyiriyor, sadece çenemin altından tabağı kaçırması ve bulaşık makinasına atması için yetecek zaman kadar başka tarafa bakmamı kolluyor. Sanırım dikkatimi başka yere çekmek için arkamdan odaya küçük paralar atıyor. Tabağımın nereye gittiğini sorduğumda ise bana kafa karıştırıcı lafını söylüyor : ''Tatlı ister misin?'' çünkü biliyor ki çikolatalı browni önerisinin Jeday kafalı kurnazlığına karşı tamamen savunmasızım.

Tersine, ben mutfağı sildiğimde, bu bir taşınma servisi gibi oluyor. Temizleme stilim bir kasırga gibi. Önce kiri yaşadığı bölgeden söküyorum, ve ona yakınlarda yerleşip hatta belki bir aile kurabileceği yeni bir yer seçiyorum. Artı olarak, genelde bu noktadan yeni evine bir iz de bırakıyorum ki bir gün isterse evine dönebilsin.

Kaset Mak Gayvırı

2011-11-09T14:44:00.000+02:00

Ergenlikte yeni gençliğime geçerken, ÇOK fazla kaset almıştım. Almadıklarımı da, kopyaladım tabii eski sistem. Bir arkadaşın kasetini çalarken veya radyodan. Kaydetme aparatı radyonun içinde bile yokken. Ne komik günlerdi. Bir ''Kaset Teyp Mak Gayvır'' olmuştum. Benim yaşlarımdaki çoğunuz hatırlar. Şarkı ile birlikte annenizin odaya dalıp ''Esraaa'' diye seslenmesini, dolmuş geçmesini, kardeşinizin pırtlamasını da kasete çekersiniz. Radyo'dan kaydederken spikerin arada konuşmasına sinir olursunuz. O zamanlar hiç böyle bir teknolojiyi, tek tuşla istediğimiz müziğe ulaşabileceğimizi düşünmemiştik. Kaydetme işlemi ise şu şekilde olmaktadır. Ela ve Ece bunları okuyunca kesin çok şaşıracaklar. Düşünsenize hiç böyle birşeyin görülmediği bir çağda büyüyorlar.

1. Bir teyp kaydedicisinin yakınına bir RADYO yerleştir.

2. Anteni sabit tutmak için ip, selobant veya sakız kullanabilirsin.

3. İyi bir şarkı çıktığında PLAY/RECORD tuşuna bas ve canlı canlı hiçbir ses çıkmasın diye dua ederek şarkıyı çek.

Evdeki çeşitli sesler özellikle erkek kardeşimin konuşması veya DJ'in araya girmesiyle kesilmiş nerdeyse 200 tane kasetim vardı. Madonna'nın ''La İsla Bonita''sını yakalamak için 6 saat beklemek ve başındaki 30 saniye'de de DJ'in konuştuğu Bolu'dan Fatma'nın erkek arkadaşına söyleyeceği mesajlarla kırpılmasını elde etmek için uğraşmadan düş kırıklığının ne olduğunu bilemezsiniz. Şu an endişe problemlerim varsa, hipnoz yapılsa direk annemin bana Cure'un ''Friday I'm in Love''ının son 20 saniyesinde akşam yemeği için seslendiği o ana bağlanırım.

Gördünüz mü? Terapi ihtiyacınız varsa her zaman annenizin suçu oluyor.

Bir de herkes birbirine bu saçma kasetlerden yapar verirdi. Kız arkadaşınıza, annenize, sevgilinize herkes kaset çekme işiyle uğraşırdı. Bir süre sonra kasetin içinde kaydetme cihazı çıktı ama yine de radyodaki DJ'lerin seslerini kaydetmek zorunda kaldık. Bu sefer de kasetten kasete çekme olayı başladı. Kardeşimle aynı anda iki kasete birden basmaya uğraşırdık. Ne kadar saçma bir gençlik geçirmişiz. Tek tuşla istediğimiz müziğe ulaşma imkanı yok. Ne karanlık çağlarmış. Şimdi sadece tek parmakla ulaşmakla kalmıyor, tek parmakla Justin Timberlake'in akşam yemeğinde ne yediğini hangi donu giydiğini kendi ağzından öğrenebiliyoruz. Teknolojinin nereye gittiğini heyecanla izliyorum. Umarım Steve JobS'ın gidişi bizi yavaşlatmaz. Bir tek tuşla 1000 kalori harcamayı bulamadılar hala koşmak zorunda kalıyoruz. Sanırım bir gün bizim çocuklar da bugünlere karanlık günler diyecek. Ne dersiniz, daha neler çıkabilir.

Ela ve Kısa Kısa...

2011-11-02T21:06:00.003+02:00

3 yaşındaki kızımızın dil becerisi kendisini aşmış durumda. Hergün yaptığı komiklikleri kaydedip biraraya getirip sunuyorum.

Ela: Hayır anne benim soyadım Rapunzel.

Ela: Anne, bir kardeşim daha olması lazım çünkü Ece artık arabadaki koltuğuna sığmıyor.

Ela: Güneşi sevmiyorum anne, gözlerim eriyor.

Ela: Anne bir tane dondurma alırmısın lütfen? Sana para veririm.

Ela: Anne kakalar ve çişler tuvalete gidiyor. Peki pırtlar nereye gidiyor?

Ela: Anne adamın kulağında neden kurabiye var?
Ben: O kurabiye değil tatlım, işitme cihazı.
Ela: Onu takınca daha mı güzel işiyormuş?

Ela: Canlı bir ahtapot aldım. Şimdi onu eğitiyorum ki geleceği söylesin.

- Ela: (Beraber oynarken) Anne şu bardak satılık mı?
- Anne: Evet kızım satabilirim. 3 Lira ver yeter.
- Ela: 5 Lira olsa. 3 Lira yok da.
- Anne: Tamam sana 5 lira olsun.

Arabada babasıyla aramızda konuşurken
- Baba: Evet, Ela bize çok şey öğretti. Anne babalığı....
- Ela: Size herşeyi ben mi öğrettim baba?
- Baba: Çok şey öğrendik kızım. Annen, anne olmayı öğrendi. Ben, baba olmayı öğrendim.
- Ela: Eve gidelim size yeni şeyler öğreticem anne.

Bunlar da benden.

- Sabahları yüksek enerjili insanlara yetişemiyorum.

- Özverili olmanın bana ne yararı olabilir?

- Evdeki hastalık rutine bağladı. Şekil değiştirip dönmeye devam ediyor.

- Bugün herşeyde berbat olduğumu hissediyorum. Oksijeni karbondioksite bile düzgün çeviremiyorum kesin.

- Afrikalılar cehennem konseptini kesin ciddiye almıyorlardır.

- Gelecek yıl için yeni hedefim herkesin benim için birşeyler yapmasını sağlayacak bir aura yaratmak olacak.

- Bazen neden 2. çocuğu yaptın? Nasıl hayat? diye soruyorlar. Onlara ''bu dağınık evde ayakkabılarını bile bulamayacak ha bir çocuk ha iki çocuk, daha ekonomik oluyor, birbirlerinin teklerini giyerler'' demek istiyorum.

- Her zaman aynı şeyi üstüste yapıp farklı sonuçlar beklemek insaniyet değil, iyimserliktir.

- Eğer güzel birşey söylemek istemiyorsan, güzel birşey söyleme.

Ece'nin Oyun Arkadaşları

2011-11-02T10:16:00.000+02:00

Ece de büyüdü ve sonunda sürekli oynadığı arkadaşları oldu. Tabii ki şu an birlikte bir oyun oynayamıyorlar. Ama birarada oynuyorlar. Birbirlerine bakıp etkileniyorlar. Her hafta bir gün buluşuyoruz ve çocuklar birlikte oynuyorlar. Çok keyifli, çok rahatlatıcı. İşte size kareler.

Ece ile Aktiviteler

2011-10-29T22:38:00.003+03:00

Ela okula başladığından beri Ece ile daha çok yalnız vaktimiz olmaya başladı. Bu da herşeyi keşfetme ve yeni şeyler öğrenme döneminde olan Ece için çok güzel fırsat oldu. Hemen hergün yeni aktiviteler yaparak gelişimine katkıda bulunmaya çalışıyorum. Her gün 2 kere dışarı çıkıyoruz genelde. Bir sabah kahvaltısından sonra aşağıdaki parka iniyoruz, kuş, böcek, ağaç, çiçek derken çok hızlı vakit geçiyor. Bir de öğle uykusundan sonra çıkıyoruz. Genel işlerimizi halledip biraz da parkda oynuyoruz. Evde olduğumuz zamanlar da bazen tek başına oynuyor, bazen de ben aktivite sunarak oynamasını sağlıyorum. İşte iki tanesi.

Kırmızı Renk Pekiştirme

Henüz renkleri öğrenebilecek durumda değil ama yine de biryerlere kaydettiğinden eminim. Sonra geri çağırabilmesi için kırmızı objelerle biraz oynadık. Bu tabi objelerin isimlerini öğrenmesi için de faydalı oluyordur.

Bir Kapdan Diğerine Aktarma

İnce motor becerileri için bir kaptaki objeleri diğerine aktarma aktivitesi.

39 aylık Ela memeyi bıraktı - Geciken kreş tepkisi

2011-10-28T12:03:00.002+03:00

Bu bir çağın sonu bizim için. Artık tekrar tek çocuk emziren bir anneyim. Ela resmi belgelere göre tam 15 gündür meme talebinde bulunmadı. Geçtiğimiz gün Ece'yi de emerken görmesine rağmen yine bir talebi olmadı. Bunu da bir fırsat bilerek artık nerdeyse ilkokula başlıycak kocaman kuzumuz Ela'yı memeden kestik. Zaten tüm arkadaşlarına anlatacak kadar anısı bile var. Onun çevresinde de benim çevremde de onun kadar emen olmadığına göre bir rekora da imza atarak bu çağı kapatmış durumdadır.

Kreşe ilk başladığı günlerde ''Hadi anne sen beni bırak git. Sonra alırsın'' diyen Ela hanım. Geçtiğimiz ay içinde hastalanıp 1.5 hafta okula da gidemeyince bu aralıktan sonra yan çizmeye başladı. Her gün sabah okula gitmeden önce, önce bir ''ne giyeceğim, hayır onu giymeyeceğim, benim hiçbirşeyim yok'' diye ergenlik krizleri geçirdikten sonra ya babasının ya benim dellenip elimize geçeni giydirmemiz veya bazen uzlaşmamız üzerine evden hadi diyince 45 dakikada çıkabilen Ela, bir süredir ''okula gitmeyeceğim, gitmek istemiyorum, oram ağrıyo, ben Ece'den de hastayım'' diye bahaneler öne sürüyor. Farkettik ki geç anladı ama Ece ile benim beraber olmamızı kıskanıyor. Aslında okulla ilgili bir problemi yok. Oraya gittikten sonra hiç problem çıkarmıyor ve bütün gün güzelce oynuyor, uyuyor, yemek yiyor. Ama aklı da evde kalıyor. Ben de mecburen, arıza çıkardığı günler sabah giyinip onlarla birlikte ''işe gidiyorum'' diye evden çıkıyorum ve Ela'yı işe bırakıp eve dönüyorum. Akşam yine gidip alıyorum. Ve ben de onlarla çıktığım zaman problem yaratmıyor. Gayet güle eğlene gidiyoruz. Neyse biz ne dönemler atlattık. Bu da bir dönem. Nabza göre şerbet veririz, geçer demek istiyorum.

Fırsat bu fırsat herkesin Cumhuriyet Bayramını kutluyorum ve böyle günlerde Cumhuriyet Bayramı etkinliklerini iptal eden zihniyeti kınıyorum..

İnsanlık

2011-10-25T23:37:00.003+03:00

Deprem'de ölenlere allah rahmet eylesin, geride kalanlara sabır versin. Bundan sonra da orda hayat bir süre çok zor olacak. Elimizden gelen desteği yapalım.

Kahramanlar

2011-10-25T12:06:00.002+03:00

Kahraman konusunu çok karıştırıyoruz. Şili'de maden'de kapalı kalıp 1 ay sonra çıkabilenler veya deprem'de enkazda kalanlar değil kahramanlar. Onlar sadece trajik olayların sonucunda orda bulunma şanssızlığı olan kurbanlar. Tabii ki hayatlarını bir hiç uğruna yitirmiş olmaları çok üzücü. Onlar için oturup ağlıyoruz. Kurtulmaları için dua ediyoruz. Heyecanla bekliyoruz. Bazıları mucize yaratıyor. Saatler, günler sonra gözlerini açarak enkazdan çıkarak herkese umut veriyor. Hepimiz onlar için çok mutlu oluyoruz. Yakalayacakları 2. hayat fırsatında onlara tanıklık ediyoruz. Ama..

Konumuza dönersek bu insanlar kahraman değil. Kahraman, kendi canını umursamadan enkaz altına elinde fenerle giren kişi. Kahraman, yangına dalıp çocuğu kaptığı gibi çıkan kişi. Kahraman, sıcak evinden kalkıp deprem sonrası olay yerine gidip 2 saat çadırda uyuklayarak bütün günü insanları kurtarmakla geçiren kişi. Kahraman, tüm doktor arkadaşları muayenesinde otururken bölgeye gidip muayene ve tedavi için zor koşulda çalışan kişi. Kahraman, kendi sonunu düşünmeyen kişi. İşte bazı insanlar doğuştan kahraman. İçlerinde kahraman yaşayan insanlar. Başkalarının gözünün yemediklerini hiç tereddütsüz yapan insanlar. Heryerde kahramanlara ihtiyacımız var. Zor günlerde daha çok var. Kahraman bulucu timler kahramanları tespit etmeli. Devlet kahramanları korumalı. Teşvik verilmeli, hayat şartları iyileştirilmeli. Çünkü onlara her yerde ihtiyacımız var.

İki gündür teknolojinin yeni ulaştığı nokta ile kahramanları artık daha çabuk farketmeye başladık. Heryerde onları izliyorum. Bence bu sefer de harikalar yaratıcaklar.

Aynı anneler gibi. Anne de kendini düşünmeden çocuğu için hayatını feda eder. Anne de başkalarının çocukları için ağlar. Anne de kendinden öteye başka bir insanın ihtiyaçlarını koyar. Sonunu düşünmeden. Annelere ve kahramanlara iyi bakalım. Onlar geleceğin en büyük kurtarıcıları.

Düşünmek Bile Zor!!

2011-10-24T01:06:00.002+03:00

Aslında bugün uzun zamandır yazamadığım bir konu yazma planım vardı. Ama birkaç saattir o kadar diken üstündeyim, o kadar üzgünüm ki tabii ki başka birşey yazma ihtimalim kalmadı. Geçtiğimiz hafta kaybettiğimiz o kadar şehitten sonra bugün de yine büyük bir felaketle karşı karşıya kaldık. Yatağıma yattım, Ece'ye bakıp şu an Van'daki onun yaşındaki bebeklerin ne durumda olduğunu düşündüm. Ve düşündüm durdum. Gözüme uyku girmesi mümkün değil. Yakın olsa kalkıp gitsem, onu da yapamıyorum. Belki elleri ile ihtiyaç sahiplerine vereceklerine emin olduğum bir ekiple yardım gönderebilirim. Şu an öyle bir an ki, düşünmek bile zor.

Google harika bir sayfa yapmış. Birisini arıyorsanız veya birisi hakkında bilgiye sahipseniz burdan bakabiliyorsunuz. Enkaz altındakilerle ilgili bir sürü tweet dönüyormuş. Enkaz altındakiler kendileri cep telefonundan yerlerin bildiriyormuş. İşte teknolojinin en işe yaradığı zamanlar. Bir kaç Steve Jobs'a daha ihtiyacımız var bence. Uzatmayım Van Dayanışma'nın Facebook ve Twitter'larını takip ederek çok bilgiye hemen ulaşabiliyorsunuz. Umarım herkes gönlündeki yardımı yapabilir ve Van'daki bebekler sağlıkla hayatlarına devam ederler. Açıkçası en çok bebekleri takıyorum. Allah hepsinin yardımcısı olsun.

2 Çocukla Ayakkabı da Alma!!! Sakın!

2011-10-21T00:17:00.004+03:00

1. Kimse iki çocukla ayakkabı almaya gitmemeli.

2. Ayakkabı kutuları birbirine çok benziyor. Bir çok kere yanlış kutuya yanlış ayakkabı tekini koymuş olabilirsiniz. Satıcı bunu pek de yardımcı bulmaz diyebilirim.

3. 13 aylık Ece dükkandan çıkıp AVM'ye doğru 37 defa kaçabilir.

4. Stride Rite küçük çocukları geri zıplatan bir kapı yerleştirmeli kapıya. Gerçekten.

5. Ece'nin her ayakkabıya sığmayan tombiş ayakları var. O ayakları seviyorum.

6. 13 aylık Ece her ayağını bir ayakkabıya sokmak istediğimizde ağlayabilir ve ayaklarını kasıp sokturmayabilir.

7. 3 yaşındaki kızım beni kesinlikle alakasız ayakkabılar almak için ikna etmeye çalışabilir.

8. Bir noktada, vazgeçip ayakkabısız ayrılmayı düşünebilirim. Bir daha bunu yapmayacağıma da yemin edebilirim.

9. Bazı kritik karar noktasında, 3 yaşındaki kızım umutsuzca tuvalete ihtiyaç duyabilir. 2 kere gidilip gelinebilir. Ayakkabı kutuları 3 kere devrilebilir.

10. Mağaza reklamları ''Bir alana ikincisi %50'' dediğinde mağazadaki dekorlardan bahsetmiyor.

11. Biliyorum çünkü sormak zorunda kaldım.

12. Eminim bizimle ilgilenen satıcı bayan biz gider gitmez bir içki için dışarı çıkacaktır.

13. Yeni ayakkabıdan sonra eve gelindiğinde, farkedebiliriz ki ki çocuklar hiçbir ayakkabıyı çorapları ile denememişler. Mağazadan çorap almış olmamıza RAĞMEN.

14. Ayaklarımıza ayakkabılar olacak diye yemin edebiliriz. Ama tekrar oraya dönmeyiz. Yaşasın internetten alışveriş.

Ece 13 Aylık !!!

2011-10-16T23:52:00.000+03:00

Şu iştahlı zat tam 13 aylık oldu. Ve gerçekten yemek yeme sıkıntısı olmayan bir bebeğin annesinin nasıl rahat olabileceğini yaşatıyor bana. Elimizden yemek kapıyor. Aç kalması mümkün değil çünkü kendi yiyeceğini biz vermezsek kendisi yaratıyor. Ela'dan sonra bu bir anne için harika birşey.

Zaten herşeyleri ile birbirlerinden farklılar. Yeme yemenin dışında dışa açıklık konusunda çok farklılar. Dün bir çocuk partisine götürdüm ikisini. Tabi götürdüm lafı böyle bir çırpıda çıkıyor ama sabah kaldırıp 1.5 saatte kahvaltı yaptırabilme sonra da tam 1 saat 15 dk sonra evden çıkabilme, arabada giderken biraz tehdit, biraz arkaya birşeyler uzatma, onun ağlamasına çözüm bulurken öbürünün başlaması. Asıl kaynağı susturmaya çalışmak için rüşvet teklif etme en sonunda ikisinin de arabada uyuyakalması ve 20 dk'lık uykudan sonra gittiğimiz yere varma ama 10 dk'da arabadan inme (Ela arabadan fırlamasın diye koltuğun altında sıkıştırıp ayakkabılarını yere atan Ece'nin ayakkabılarını bulup ayağına giydirebilme ve 3'ümüzün de montlarını karga tulumba alıp sonra Ece'yi kucağa alıp Ela'yı da indirme sureti ile) silsilesine biz götürdüm diyoruz. Bu arada gözümün birinin üstüne makyaj yapıp birine yapmadığımı arabada farkedip öbürüne de aynı olmayan birşeyler yaptım. Neyse konuya dönecek olursak Ela oraya gittiğimiz andan itibaren beni hemen bırakarak arkadaşlarının veya potansiyel arkadaşlarının yanına gitti. Küçükden beri böyleydi. Ece ilk yarım saat kucağımdan inmedi. Kadın konuşmaları dinledi. Sonraki yarım saat aşağı indi ama sırtını bana dönüp bana yaslanarak. 1 saat sonra gezmeye başladı, iyice inceledikten sonra. Ece her zaman gittiği yeri tamamı ile incelemeden benim yanımdan ayrılmıyor.

İkisinin de uykuları çok güzel ama Ela uyuduktan sonra top patlasa uyanmıyor ama Ece çok ufak seslere bile uyanabiliyor. Ama ikisi de düzenli uyku uyuyan çocuklar.

Ece yürümeye başladığından beri çok daha iyi yürüyor ve çok dengeli hatta koşuyor sayılır ama anne ve al kelimeleri dışında henüz söylediği kelime yok. Ama kafasını anladığını belli eder şekilde sallıyor, hayır şeklinde iki yana da sallıyor. Getir diyoruz getiriyor. Ver diyoruz veriyor. Komutları alıp uzlaşma gösteriyor. Onun dışında ince motor becerileri gayet iyi. Kalem tutuyor, çatalı abuk subuk ağzına götürüyor. Cep telefonumun arkasını açıp içinden pili çıkarıyor.

Dün çok kötü bir kaza atlattık. Yalnızdım çocuklarla. Ece mutfakta benim yanımda dolaşıyordu. Ela salondan bana anırırcasına ''çaaaabuuuuuuuk hemeeen geeel'' diye seslendi. Onun yanına gidip onunla konuşurken 3 sn içinde içerden bir kırılma sesi geldi. Anında içeri koştuğumda Ece'nin kırık bir cam yığınının içinde elleri üstüne düştüğünü gördüm. Muhtemelen masanın kenarında duran bir cama uzanmaya çalışıp beraber düşmüştü. Hemen ordan alıp onu banyoya soktum. Üstündeki camları temizleyip o ağlarken yıkadım onu. Kesilen eline baticon sürdüm. Sonra sakinleştik ama gerçekten çok korkutucu bir zamandı. Olabilecekler beni çok korkuttu.

Ece'nin hayatı onun dışında çok heyecanlı. Hergün yeni birşeyler görüyor. Artık sadece onunla beraber olduğum için onunla daha çok ilgilendiğim için çok güzel oyunlar oynuyoruz. Hergün dışarı çıkmaya çalışıyoruz. Hergün her saat Ece büyüyor. Beni de şaşkınlık içinde bırakarak hem de.

Sonbaharda Yağmur Güzeldir!!!

2011-10-13T11:09:00.003+03:00

Bebelerle açık hava aktivitelerimiz arasında her zaman her hava şartında giyinip kendimizi dışarı atmak var. Ece de artık tam aktive olduğuna göre her gün kendimizi dışarı atıp geziyoruz. Dün kısmetimizde yağmur vardı. Ece hanım çok eğlendi. Çok keyifli vakit geçirdi, sonra da zaten kendini yatağa atıp uyudu. İşte kareler.

Ela Turkuazoo'da.

2011-10-12T00:01:00.005+03:00

Haftasonumuzu İstanbul'da geçirdik. Ela babası ile kendi ilgi alanları doğrultusunda gezdi. Ben de tarihi yarımadayı gezdim. Fotoğraflar konuşucak. Bu fotoğraflar Turkuazoo'dan.

Küçük Çocuklar Aşağılıklara Karşı II

2011-10-11T23:17:00.000+03:00

Daha önce birincisini yazdığım bu bölümün 2. kısmı aşağıda.

1. Birisi elinize çiğnenmiş yemek çıkarır.

2. Birisi burnundan çıkardığını duvara, koltuğa, bir arkadaşa sürer.

3. Birisi siz konuşurken ağzınıza öksürür.

4. Birisi kiloduna kaka yapana kadar ''osuruk yarışması''na katılır.

5. Birisi bütün yol boyunca arka koltukdan kontrolsüz bacaklarla sizi tekmeler.

6. Birisi temiz ütülenmiş çamaşırlara dalıp birbirine katar.

7. Birisi senin tabağındaki yemeğe sormadan elleriyle dalar.

8. Birisi masalara, dolaplara, yerlere, kendisine elindeki her türlü kalemle çizer.

9. Birisi 2 dk dayanıp evdeki tuvalete gitmek yerine evin arka bahçesine çiş yapar.

10. Birisi tuvalete kendi çişini döker ve buna ''yardım etmek'' der.

11. Birisi sabah 6'da odanıza geliyor, sizi yatağınızda zıplamak suretiylen uyandırıyor ve biran önce kalkıp ona kahvaltı hazırlamanızı talep ediyor. Sonra iki ısırık yiyip doydum yiyor.

12. Birisi gecenin bir yarısı çığlık atıyor. Ne oldu diye acilen gidiyorsunuz ve öğreniyorsunuz ki o birisi sadece susamış ve su istiyor.

13. Birisi kakası bitince size bağırıp poposunu silmenizi istiyor.

14. Birisi araç gereç kullanabildiği halde, çatal kaşıkları yere atar ve çıplak ellerle yer. Bu gevrekli süt ve fırında makarnayı da içerir.

15. Bu aynı insan yemeğini masa ve sandalyeye siler, biraz yere atar, biraz saçına sürer ve biraz da yetişebildiği bir insanın omzuna siler.

16. Alçak ses? Alçak ses de ne? Ortam ne kadar sessizse bu insan o kadar yüksek sesle konuşur.

17. Restoran gibi bir kamu alanındasınız. Bu insan destansı bir kriz çıkarıyor. Bağırıyor, çığlık atıyor, ağlıyor. Orda kalmayı talep ediyor, dinlemeyi reddediyor ve tekrardan bağırıyor. Ağzını kendinden büyük açarak.

19. Birisi kişisel eşyalarını alıyor ve evinizin heryerine spontan bir şekilde bırakıveriyor. Eşyalarını toplamasını söylediğinizde sizi görmezden geliyor, akıllıca birşey söylemezseniz yine ''ağlama'' başlıyor. Sonunda siz onun eşyalarını topluyorsunuz.

20. Birisi sizin hakkınızda tamamen yabancı insanlara sırlar, yalanlar veya kişisel bilgiler söylüyor. Mesela kapı çalıyor, kargocu geliyor çocuğunuz sizin kaka yaptığınızı söyleyebiliyor. Öyle olmasa da.

Liste büyüyebilir. Sizin eklemek istediğiiz var mı?

Kızkardeş Olmak Güzeldir!!!

2011-10-05T11:38:00.002+03:00

Söze hiç gerek yok!

Son Zamanların Diyalogları

2011-10-04T11:07:00.001+03:00

İşte Ela'nın son zamanlarda biriktirdiğim diyalogları

Anneannesi: Ela azcık daha büyü senle heryeri gezicez..
Ela: Azcık daha büyürsem ben senle gezmem ki..
Anneanne: Doruk vaar, Can vaaar.

Ela: ''Anne ben büyüyünce çıplak olmak istiyorum.

Ela: ''Anne, ben küçüklüğümü rüyamda görüyorum. Küçücükmüşüm, minnacıkmışım.''

Ela: (Bilgisayarın başındaki annesine) ''Anne, çok oturdun biraz da ben kendi işime baksam. Bana da bir iş kursan.''

Ela:Anne sana çok komik şey anlatıcam.
Ben: Hadi söyle bakalım.
Ela : Şurda bir adam var. Işık yiyor biliyormusun.

Ela: Anne, biliyormusun heybanger devesi lamba yiyor.
Ela: Anne, sana tehlikeli böceklerle güzel böcekleri anlatımmi?
Ben: Anlat kızım.
Ela: Şimdi tehlikeli hamamböcekleri oyuncak hamamböceği avlar.

Ben: EEE, napıyorlar onları?
Ela: Napıcaklar yavrularına götürüyorlar.
Ben: Yavru hamamböcekleri oyuncak hamamböceği mi yiyor?
Ela: Hayır anne, oynuyorlar tabii ki.
Bir de hamamböceklerinin dili yok biliyormusun? Boğazına kadar dişleri var.
Ben: Napıyorlar o dişlerle.
Ela: Duvarı yiyorlar. Bir de perde yiyorlar. Yanakları da yok.
Ben: Neden yok.
Ela: Aslında başda var da kesip atıyorlar.
----------
Ela: Anne, sen olmasan ben napardım?
Ben: Asıl sen olmasan ben napardım?
Ela: Asıl babam olmasa ben napardım?
--------------------------------
Ela: Burası neresi hala?
S: Orman tatlım, ormandan geçiyoruz.
Ela: Eeee ormanlar kralı nerde?
S: Terketmiş ormanı canım.
---------------------------
Ela: Bunlar ne hala?
S: Kuşburnu canım?
Ela: AAA kim yapıştırmış bunları buraya?
----------------------------------

Kendim İçin Yeni Bir Dönem

2011-10-02T18:51:00.002+03:00

Uzun zamandır yapmadığım birşey yaptım. Çok sevdiğim birşeyle ilgili hayatımda bir adım attım. Kendimi geliştirmek istediğim bir yönde hayatımda bir değişiklik yaptım. Kendimi çok keyifli hissediyorum. Bundan sonra 5 ay boyunca senaryo yazarlığı öğrenmek için Sahne Eğitim Derneği'ne gideceğim. Zaten tutkunu olduğum yazma konusunu bir adım öteye taşımak ve aklımdaki fikirleri hayata geçirmek için bu eğitimin bana olumlu ilerlemeler katmasını umuyorum. Açıkçası ilk dersimiz çok da keyifli geçti. Oyunlar falan oynadık. Bir de senaryo ödevimiz oldu.

Sahne Eğitim Derneği'nde her yaş için tiyatro ve yazarlık eğitimleri, küçük çocuklar için yaratıcı drama eğitimleri de oluyor. Önümüzdeki yıl için Ela'yı da göndermeyi istiyorum bakalım. Şimdilik bu sene ben öğrenciyim. Bakalım başarılı olabilicekmiyim. Çok heyecanlıyım.

Maldivlerden Selam

2011-09-27T11:12:00.001+03:00

Bugünlerde Maldivlerde hayat bir güzel, bir güzel. Biraz önce iki kere dalış yaptım. Birinde bir barakuda ile öpüştüm, öbüründe bir orkinosu mıncıkladım. Denizin altındaki environment harika, evcil lepistesim ve ben çok güzel vakit geçirdik. Beraber katılabileceğimiz bir oyun grubu bile buldum. Şu Vivaldi'nin tablosu gibi denize bak bak doyamıyorum. Vivaldi çizmişti dimi Mona Picaso'yu. Evet evet.

Şimdi şu dağlara çıkmak vardı aslında ama malesef minik köpüşüm Karolinya'nın gözünde enfeksiyon varmış. Onu o kadar yoramam ki. Dün bir sineği 3 saatte avlayabildi.

Hotpoint Aristo diye bir butik restorandayım. Şarabımı yudumlarken ördek laklaklamasından tadıveriyorum. Ağzımda eriyor. Bugün çok neşeliyim. Neşe pınarı gibi akıyorum. Kelebek var sanki kulaklarımda. Bu Maldivler harikaymış kardeşim. Tam boş insan işi. Benim de hiiiç bir işim olmadığı ve bol param olduğu için burası tam bana göre. Akşama da bir club'a davetliyim. Aslında 30 yaş üstünü almıyorlar. Ama cildim bir güzel, temiz hava falan o kadar genç gösteriyorum ki 22 yaşında olduğuma inandılar. Bugün yerlilerin düzenlediği bir kermese katıldım. Burdan kazandıkları parayı ''yosunları koruyalım, yosunlar kurumayalım'' kampanyasına bağışlıyacaklarmış. Verdim bir sürü para. Böyle güzel sosyal hizmet nerde bulunur.

Yarından itibaren civardaki adaları gezmeye başlıycam. Size yine yaşadığım bu maceralı ve sorumsuz hayattan yazarım. Kocam iphone'uma mesaj göndermiş. ''Lütfen geri dön, 3. çocuğu yapalım'' diye ama yemezler. Ben burda 3. çocukluğumu yaşıyorum.

2. Bebek misin?

2011-09-26T00:19:00.000+03:00

Şunlar varsa abicim sen bir ikinci bebeksin..

10. Annen baban bir sürü hediye açmak zorunda kalmadıysa.

9. Emziğin yere düştüğünde, annen alıp t-shirtüne silip geri ağzına veriyorsan.

8. Ne zaman annen babana seninle ilgili ''İlk çocuk mu?'' diye sorulduğunda, onlar ''Hayır, İkinci'' dediğinde - o yabancılar direk ilgiyi yitiriyorsa.

7. Odan tam bitmemiştir. Ve sen 18. doğum gününe yaklaşıyorsundur.

6. Annen baban seni ancak ağlamaların ilk doğanı uyandırma tehlikesi doğurduğunda kucağına alır.

5. Doğduğunda tüm akrabalar evine doluşmaz. Hatta daha az hediye gelir.

4. Annen dizlerine doğru aktığını gördüğünde bezini değiştirir.

3. Anne/Baba'nın kamera pilleri nadiren şarj edilir.

2. Ebeveynlerin saçma sapan durumlarda fotoğraflarını çeker.

1. Sürekli ne kadar farklı olduğundan bahsedilir.

Herpes'i Evlat Edindik

2011-09-22T12:06:00.003+03:00

Ece'nin herpes'i de sonunda bitti. Ama geride depresyonda ve 2 yaş sendromuna 1 yaşında girmiş bir bebek bıraktı. Ece hanım her dakikasını kucakda geçirmek istiyor ve yere bıraktığımızda Ela'da ilk 19 aylıkken gördüğüm kendini yere yapıştırma ve anırarak ağlama manevrasını yapıyor. Kafayı arkaya itme suretiyle vurma da cabası tabi.

Eğer bir çocuğum daha olmazsa bir daha herpes bizi böyle vuramaz dedik ama o kadar çok adımızla anılır oldu ki kıyamadık evin 5. ferdi olarak evlat edindik. Herpes .....gan oldu ismi. Ece'ye bakıma da yardım edicek. Bize çektirdiği zulüm dolu günlerin anısına. Size gelirse bana haber verin çocuğum artık bir kulağını çekerim.

Park Çetesi

2011-09-21T16:45:00.000+03:00

En büyük çocuğunuzdan daha büyük çocukları anlamanız çok zor. İlk bebeğini bekleyen annenin neyin geldiği ile ilgili hiçbir fikri olmaması gibi. Ben 3 yaşdan sonra ne geliyor hiç bir fikrim yok. Parkda oynayan 10 yaşında erkek çocuklar gördüğümde kötü çocukların bir çetesine tanıklık ediyor gibi hissediyorum. Bu çocuklar kötüden başka herşeydir eminim. Eminim çoğu iyi sevilen normal 10 yaş çocuklarıdır, bir grup serseri değil. Fakat Ela yaşındaki çocuklara ''osuruk veya popo'' yu tekrar ettirmenin komik olduğunu düşünüyorlar yani bana göre çeteler şu an. Sanki dövmeleri olduğuna ve silah taşıdıklarına emin gibiyim.

Bu anlamamazlık çocuk yapmadan önce başlıyor. Bu, anne baba olmayan yetişkinlerin ''benim çocuklarım asla böyle yapamaz'' veya '' benim arabam hayatta bu hale gelemez'' veya ''bu insanlar kesinlikle yanlış yapıyor, ben kolayca daha iyi bir anne olurum'' diye düşünmeleri ile başlıyor. Bebeğim olduğunda ve önceden şaşırdığım şeyleri yaptığında ve arabam aynı o hale geldiğinde ve ben tamamen yanlış yaptığımda bu saçma hassasiyeti büyüttüğümü düşündüm. Fakat yanılmışım. Hiç fikrimin olmaması değişti ve şimdi kendi çocuğumdan büyük çocuklar hakkında hiç fikrim yok.

Ela doğduğunda yan komşumuzun 1.5 yaşında bir kızı vardı. Çok tatlı bir kızdı, sürekli hareketli, garip şeyler giyinip arkasında dağınıklık bırakarak gezerdi. Gördüğüm en vahşi yaratıkdı. Ela doğana kadar tabii. Ela doğduğunda annesi ile bizi ziyarete gelmişlerdi. Bunu umursamış mıydım? Evet bebeğime hastalık geçirbilecek bu küçük varlığı umursamıştım o zaman.

Bu evimiz Playschool ve bebekler ve kalemler tarafından esir alınmadan önceydi. Kitaplarımızın bulunduğu rafların üstünde o zamanlar gerçekten kitaplar vardı. Ortada bir sehpamız bile vardı. 1.5 yaşında bir çocuğun neler yapabileceğinden haberdar değildik. Evde sadece 3 dk kaldılar. Bacaklarımızın arasından geçti ve yerini bir Tazmanya canavarı aldı.

Bu ''korkunç çocuk'' doğru Ela'nın bebek odasına gitti. ''Umursamaz'' anne babası kaşını bile kaldırıp bakmadı. Özür dileyip hemen ayrılmadılar. Tabii ki dilemediler. Onlar salonumuzu mahvetmek yerine gerçek bir çocuk odasını dağıttığı için kesin mutlulardı. Şimdilik tabii. Onlar gittiğinde, ne kadar kontrol dışı olduğunu hatırladım. O çocuğu çok küçümsemişim. 10 ay geçip de Ela yürümeye pardon koşmaya başlayınca ne kadar yanıldığımı anladım.

Şimdi bu benim en büyük çocuğumdan büyük fenomenini anladığım için, Ela'yı ve kendimi bu tip durumlara girmekten kaçınmaya çalışıyorum. Ece'nin henüz bir arkadaşı yok. Ela'yı en büyük çocuğu Ela'dan daha küçüklerin yanına getirmemeye çalışıyorum. Çünkü anne babalarının yüzünden düşüncelerini okuyorum. Ela'yı vahşi ve kontrolsüz görüyorlar. Hatta ben bile bazen öyle düşünüyorum, başka insanlar için bu çok normal.

Bir gün Ela 10 yaşına gelip 4 yaşında bir çocukla parkda oynarsa, eminim çok tatlı olduğunu düşüneceğim. Küçük çocuğa kötü sözler tekrar ettirdiğini fark etmeyeceğim. Ve kesinlikle karşı tarafda oturan genç annenin bana kötü bakışlar attığını ve orda umursamazca oturup başka bir büyükle sohbet ettiğimi düşündüğünü fark etmeyeceğim. Fakat şimdilik, Ela'nın o çocuklar gibi çeteye katılıp koşucağını hiç düşünmüyorum. Bakalım zaman ne gösterecek.

Sadece Kocam Okusun

2011-09-19T20:12:00.003+03:00

Sevgili Coca,

Bu bir istifa mektubudur. Bu mektubun amacı Ekim'in başı itibari ile ailenizdeki pozisyonumu bırakacağımı size bildirmektir. Yakın gelecekte Maldivlere taşınıyorum. Evdeki şefiniz, hemşireniz, dadınız, öğretmeniniz, tellakınız, masörünüz, şoförünüz, ev içi yöneticiniz, muhasebiciniz ve her işi aklında tutucunuz olarak görevime devam etmek istesem de çocuklarınızın ihtiyaçlarını karşılayacak kadar yeterli miktarda ödeme aldığımı düşünmüyorum. Can güvenliğim de tehlikede diyebilirim. Dün mesela, Ela yemek tabağını mancınık gibi karşı duvara fırlattı. Nedeni olarak da ''tavuğunun pilavına değdiğini ve öyle sevmediğini'' bize iletti. Bir tavukla pilavı aynı tabakta servis ederek ne düşünüyordum bilmiyorum. !

Kızların bir de odada savaş aleti olarak yastık seçerek bir savaşa da giriştiler.

Çocuklarından biri herkesi banyonun dışına kitlemeyi başardı. Sanırım çocuklarından biriydi çünkü onlara göre suçlu kedi Minnoş idi. Çocuklarına göre Minnoş yere yaş havlular sermekten, halıya meyve suyu dökmekten, çantamdan bütün bir kutu sakızı yemekten, birçok oyuncağı kırmaktan ve tuvalete Barbie bebek atıp sifonu çekmekten de sorumlu. Bense henüz Minnoşu iş üstünde yakalayamadım.

Ela bana kapının kolunu çıkarmak istediğini çünkü böyle açmasının zor olduğunu söylediğinde, kapının koluna dokunmamasını söyledim. Ama açıkça görebiliyordum ki bu onun için ''hadi kızım git birşey bul kapıya yanaştır ve üstüne çıkıp kapıyı kurcala'' demekti. Engellemek için kendimi yardım sonunda karınca kovalama oyunu ile şimdilik unutturdum.

Son yıllarda bana sağlanan imkanlar ve ailenizin bir parçası olmakda duyduğum minnet büyük. Açıkçası bu pozisyonda geçirdiğim 7 sene bana çok değerli bilgi ve yetenekler sağladı. Ama yine de bunu yapmak durumundayım.

Lütfen bu geçişte herhangi bir şeye yardımım dokunacaksa bana bildirmeyin.

Lütfen herhangi bir sorunuz veya ihtiyacınız halinde bana herhangi bir adresten ulaşmaya çalışmayınız. Telefonumu kapattım ve hiçbirşey yapmamanın fakat yemek yemek ve kitap okumanın, üzeri yemek lekeli veya elizi lekesi olmayan kıyafetler giymenin, üstünde minik şemsiyeler olan tropik içecekler içmenin ve ayaklarımı uzatarak hiç kalkmadan ve rahatsız edilmeden yatmanın keyfini çıkarıyorum.

VEEEE Herpes'in Eve Dönüşü

2011-09-17T23:22:00.002+03:00

Ece kızımız 1. yaşını hastalıkla karşıladı. 4 gün önce başlayan ve sürekli çıkan ateş üzerine doktora gittiğimizde boğaz enfeksiyonu geçiriyor diye düşündük. Fakat gün geçtikçe tablo yüne kötüleşince ve bugün ağzının içindeki o onlarca yarayı görünce o manyağın eve geri döndüğünü anladık. Çok değil 5 ay önce Ela'nın yaşadığı herpes deneyimi yüzünden deneyimliyiz, ne yapıcağımızı biliyoruz ama bu yine de ne kadar korkunç olduğunu değiştirmiyor.

Hastalık hakkında bilgi almak için Ela'nın deneyimini okuyabilirsiniz. Ece'nin bugün 4. günü ve kaldı 6 gün. Ama gerçekten sıvı bile almak istemiyor. Ağzındaki yaralar kuruyunca acıyor ve çok sık uyanıyor. Yine meme emdiği için şanslıyız ki besleniyor. Ama bu herpes'in bizim evi son üzüyor oluşudur inşallah. Zira evdeki bebekler bitti. Bakalım yarın bize nasıl bir gün hazırlıyor.

ECE 1 Yaşında !!!

2011-09-16T00:20:00.002+03:00

Heey! En sonunda ilk doğum gününe geldik. Bir yıl önce ailemizde değildin, karnımdaydın ve şimdi nerdeyse her zaman burdaymışsın gibisin. Hepimizi birçok yönde çok değiştirdin - hepsi iyi değişikliklerdi - ve ben bugün dönüştüğün küçük kıza inanamıyorum. Eğer bana inanmıyorsan, büyüdüğün zaman boyunca ne kadar değiştiğini görmek için çektiğim fotoğraflarına bir bak.

İlk anı

Ece 10 günlük

Ece 2 aylık

Ece 4 aylık

Ece 6 aylık

Ece 7 aylık

Ece 10 aylık

Yazacak çok duygu olmasına rağmen, yazamayacak kadar duygu yüklüyüm. O yüzden bu postu fotoğraflarına bırakıyorum. Seni çok seviyorum. Ablanın o masum bakışlarının aksine, o muzip baban gibi yaramaz bakışlarını çok seviyorum. Hayatımıza bir bomba gibi girmeni ve bizi tam bir aile yapmanı çok seviyorum. Umarım çok sağlıklı güzel bir ömrün olur kuzum. Her şeyin iyisini, güzelini senin için diliyorum. Allah kötü insanlarla karşılaştırmasın.

Ela Okula Başlıyor.

2011-09-11T21:53:00.002+03:00

Bizi ilk anne baba yapanımız, ilk gözağrımız, tatlı kızımız Ela sonunda okula başlıyor. Bu günü aylardır bekliyoruz. Hepimiz heyecanlıyız. Tüm hazırlıklarımızı tamamladık. Ela'yı mental olarak hazırladık. Yaşının 3'ü geçmesi ve mantıken herşeyi anlıyor olması da işimizi kolaylaştırıyor. Geçen hafta gittiğimiz tanıtım toplantısında Ela okuldan çıkmak istemedi. Tabii bu kesin böyle gidecek diye birşey yok ama Ela şu an gitmeyi çok istiyor.

Tam da bir meleğe dönüşmüşken, kendi kendine oynamaya başlamışken, kardeşi ile arası iyiyken, bir uzlaşma meleği olmuşken okula başlıyor. Onun yerine Ece'yi göndersek olmaz mı acaba. Şakan bir yana 3 senedir yanındayım ve Ela'ya karşı görevlerimi yerine getirdiğimi, onu okula da, sosyal hayata da hazırladığımı düşünüyorum. Artık gerçekten benden kısmen çıkmasına, sosyalleşmesine ben de tam olarak hazırım.

Nerdeyse her Eylül'de ailemizde bir milat yaşanıyor. Geçen sene Ece'nin doğması ile hayatımız çok değişti, şimdi yeni bir milatla karşı karşıyayız. Ela'mız artık okula başlıyor. Onu gündüzleri çok özleyeceğim ama artık onun buna ihtiyacı var. Canım kızım benim, umarım çok güzel bir dönemin başlangıcı olur bu.

Bakıcımız da geri gelmedi ve Ece'nin de bakıcıya çok alıştığı için yaşadığı travmatik günler yüzünden bir karar değişikliği ile tekrar bakıcı almamaya karar verdik. Artık Ece ile ben yalnızız. Onun eğitimi ve bakımı ile ben ilgileneceğim, aynı Ela'da olduğu gibi. Tabii ki yardımcı olan yedeklerim var ama bu dönem Ela için olduğu kadar annesine tam olarak kavuşan Ece için de çok farklı bir dönem olacak.

Sonunda yaz bitti. Havalar sıcak gitse de. İnsanlık değerleri içinde seyrediyor. Tekrar yaşam enerjim yerine geldi. Yaşasın Eylül, yaşasın sonbahar.

Yoldayız - Gün 2

2011-09-08T23:38:00.008+03:00

Yolculuğumuzun 2. günü fotoları. Bir sonraki resim yaptığımız yolun google uydu'dan görüntüsü. Girintiler çıkıntılar, gidip geri dönmeler, daire çizmeler pek bol.

Karaöz'e gittikten sonra garip bir maceramız var. Karaöz'de biraz dinlenip denize girdikten sonra Adrasan'a gidicez. Ve sahilde üzerinde Likya yolu yazan 23 km'lık levhaya inandık. Sahil yolundan gidelim mis gibi deniz kenarı dedik. Vurduk kendimizi yola. Çok az sonra yol toprağa döndü ve hem dar bir yoldu hem de tırmanmaya başladık. Allahım dedim yine mi. Ela minikken de böyle bir yolculuğumuz olmuştu. Neyse yol tırmanıp yanda dik ve altı deniz olan bir uçurum oldukça ve arkada uyuyan iki minnak yavru olunca ben baya tırsmaya başladım ama coca orda burda durup keçiboynuzu yemeye, sanki kordon boyu geziyormuş gibi kakırdamaya devam ediyordu. Baya bir gittik gittik derken birden yol bitti. Bildiğin önümüz orman. Ben bir hüsrana uğradım o kadar gitmişiz. Neyse daracık yoldan 80 manevrada dönerek gerisin geri tırsık yoldan geri döndük. Tabii ben biraz gevşemiş oranın buranın fotoğrafını çekmeye başlamıştım. Geldiğimiz yere dönünce vurduk kendimizi arka dağlık yola 20 dk'da Adrasan'daydık.

Rota'nın gerisinde de fotoğraflar konuşsun. Oldukça yorucu ama bence çok da keyifli bir yolculuktu. Bu 2 günden sonra çocuklar biraz büyüyene kadar hazır olmadığımıza karar verdik:P Daha yolda yaşadıklarımızı da yazmadım.

Coca'nın Kereviz Tarifi

2011-09-05T21:45:00.002+03:00

Bugün coca'dan bir mail aldım. Sanırım kereviz yeme isteği tavan yapmış ama nasıl yiyeceğini bilemiyor. Başka kocası kereviz yemeyen kadınlar da yararlanır bu tarifden diye aşağıya kopyalıyorum. Afiyet olsun baylar.

''Canim,
Eğer bu yeni icad ettigim kereviz tarifine uygun bir şekilde kereviz yaparsan sanırım yiyebilirim.

İki iri kereviz iri gözlü rende ile rendelenir.
Kereviz az yağ ile iyice pembeleşip olene kadar kısık ateşte kavurulur.
Kereviz kavurulurken, bir kase torba yoğurdu yarım bardak su ile inceltilir.
2 adet sarımsak dövüldükten sonra bir tatlı kaşığı tuzda katarak yoğurt iyice karıştırılır.

İyice kavrulduktan sonra öldüğünden emin olduğumuz kereviz çöpe atılır ve sarımsaklı yogurt yenir.

Not: Eğer kereviz çok taze ise kavurmak yetmez, benzin dokup yakmakta gerekebilir.

Kocan''

Ben yaptım er kişimi çok memnun ettim, siz de deneyin. Çok mutlu olabilir.

Arkadaşım Eşşek

2011-09-05T00:38:00.005+03:00

Yollardayız (1.Gün - Bölüm 2)

Biz Bu Bayram Yollardaydık!

2011-09-03T21:45:00.007+03:00

1. Gün - 1. Bölüm

Bırakalım fotoğraflar konuşsun derdim aslında ama sanırım konuşmadan edemiycem. Aslında planımız Antalya'dan çıkıp yarım günde Mavikent'e kadar gidip dönmekti. Çocuklar ve cocayla ilk kez çekirdek aile olarak bir gezi yaptık. Mavikent yakınlarında Karaöz'e geldiğimizde çocuklar arabada uyuduğu için cocayla az daha gidip Finike'den dönelim diye konuştuk. Fakat Finike yakınlarına geldiğimizde çocuklar uyandı ve güzel bir denize girilecek mekan bulup denize girince ya buralara kadar gelmişken Demre'ye gidelim, yok oraya gelince de Kaş'a gidelim Kaş'a gelmişken Kalkan'a gidelim.

Sonuçta baya bir gezmiş olduk ama sonunu düşünen kahraman olamaz derler ya işte biz kahraman olduk. Kalkan'a geldiğimizde çocuklar arıza çıkarmaya başlamıştı ve akşamüstü olmuştu bile. Sonunda ordan dönerken kendimizi bir otele atmak zorunda kaldık. O otelde yaşadıklarımızı da daha önce yazmıştım.

Sırada bu yolun hikayesi ve güzel fotoğraflarımız var. Artık şimdi bırakalım fotoğraflar konuşsun.

Bu fotoğrafçılık işine ciddi ciddi taktım galiba. Otun, fokun fotoğrafını çekesim, fotoğraf gezilerine çıkasım var. Bakarsınız birgün düğününüzün veya doğumunuzun konsept fotoğraflarını çekerim.

Yollarda I

2011-08-31T00:47:00.002+03:00

Yollarda bir gün geçirdikten sonra amacımız Antalya'ya geri dönmekti. Ama düşündüğümüzden 8 kat daha yavaş olmamız gerektiğinden ve sadece Mavikent'e gidip dönmek yerine 10 km daha falan diye diye taa Kalkan'a gittiğimizden dolayı dönüşte çocuklar tam arızaya geçince Demre'ye gelip orda kendimize bir otel bulduk ve geceyi geçirelim dedik.

Yollardaki günümüz başka bir yazının konusu olsun, o gece çocuklarla yine harika bir akşam geçirdik. Saat 8 civarı bir tane 2 kişilik yatak, 1 tane tek kişilik yatak olan şukela odamıza çıktığımızda planımız çocukları yıkayıp yatırmakdı. Önce gerçekten çocukları yıkadık. İkisi de daha açık bir renk aldıktan sonra Ece'yi emzirme denemelerime Ela da sulanınca Ece'yi bu şekilde sakinleştiremeyeceğimizi anlayıp sütünü içirdik. Ela'ya da, Nemo'yu seyretmesi için izin verdik ama Ela ''bu sesle ben duymuyorum, sesini açmam lazım annee'' diye tutturunca Ece'nin dikkati iyice dağıldı ve iyice uyarıldı. Beni itmeye yatmayı reddetmeye başladı. Bu sefer tv'yi kapatıp ikisini de sakinleştirme çabasına girdik. Ama biz uğraştıkça bizimkiler daha da coştu, resmen oynayıp gülmeye başladılar. Çocukları değiştirip çabalamamız, Ela'ya meme teklif etmem, babasının Ece'yi kucağında gezdirmesi de birşey ifade etmedi. Birinin en ufak bir sesi öbürünü rahatsız ettikçe daha da abarttılar. Sonunda babası Ela'yı alıp dışarı çıktı, ben de Ece'yi sakinleştirip beraber uyudum. Onlar da gelip yatmışlar. Ama çocukları ortaya alıp yattığımız için gece birbirlerinin üstüne çıkma şeklinde birbirlerini uyandırdıkları için bu sefer de araya battaniyeyi dürüp büküp koyduk. Sabaha kadar kaç seans uyandık bilmiyorum ama sabahın köründe Ece, Ela'nın dibine sokularak onu yine uyandırdı. Bu bütün gün birbirlerinin kafasına birşey vurarak, üfleyerek, kulağına birşey sokarak veya susmayarak birbirlerini uyandırma şeklinde devam etti. Bizimkiler hala aynı odada uyumaya hazır olmadıklarını göstermiş oldular. Çok çılgın bir iki gün yaşadık. Yaşadıklarımızı sonra yazmakla beraber bu iki günün bilançosu :

Huzurlu, bölünmeden uyunan uyku saati: 5

Birinin ayağı kafamda uyunan saatler : 2

Girilen çıkmaz yollar : 2

Sonu kapalı olduğu anlaşılana kadar uçurumun kenarından gidilen ve sonra dönülen patika yol uzunluğu : 6 km

Otelden çıkmak için hazırlanma süresi : 58 dk

Toplandıkdan sonra çocuklar tarafından geri aynı şekline dönüştürülmesi için arabada geçirilen süre : 9

Yolda giderken anne babanın yaptığı tehdit sayısı : 27 (örn. “Bir daha kardeşini rüzgar gülü ile uyandırırsan onu atarım aşağı”)

Yabancı teyzelerin öpme sıkıştırma gibi nedenlerle çocukları taciz sayısı : 17

Arabada yerdeki kırıntı sayısı : 26 milyon

Yanlış gidilip dönülen yol sayısı : 6

2 gün içinde küçük büyük molalarla durma sayısı : 52

Patlayan lastik sayısı : 1

''Geldik mi?'' yi duyma sayımız : 257

Bunun dışında Ela tarafından en çok duyduğumuz cümleler de şu şekilde :
''Anneannemi istiyorum.''
''Minnoş'u evde unuttum.''
''Çişim geldi.''
''Ay kakam değilmiş gelen çişimmiş.''
''Anne güneş çok parlak göremiyorum.''
''Anne, Atakan'ı anlat.''

Ece'nin en çok yaptığı hareket: Birşeyler kemirmek
Anne'nin en çok yaptığı hareketler : Arkaya birşeyler uzatma, Arkadan birşeyler alma, Arka koltuğa arabanın içinden geçme, Ön koltuğa arabanın içinden geçme, iphone'dan nerde olduğumuza bakma
Baba'nın en çok yaptığı hareketler : Arabadan inme, arabaya binme, Çocukları koltuklarına bağlama, çocukları çözme, çocukları taşıma.

35'lik Coca

2011-08-30T12:52:00.004+03:00

Ağustos ayı içinde coca 35 yaşına girdi. Ülkemizde ve dış temsilciliklerde halaylarla kutlanan bu yüce günde evimizde de şenlikler yaptık. İnanılmaz yani. O derece yani. Yaptık, yaptık, yaptık, yetmedi daha da yaptık. O kadar yaptık ki şenlikler bile bıktı. Size bu şenlikleri tek bir diyalogla anlatacağım. Bu kutlu günden bir gün önce.

Ben: Canım, yarın senin doğum günün ya?
Coca: Eee?
Ben: Sen Ece'ye baksan ben de arkadaşlarımla dışarı çıksam?
Coca: Oluurr..

İşte ben arkadaşlarımla çıkıp cocanın doğum gününü de kutladım. İşte o muhteşem geceden kareler de sizlerle. Bizim evde doğum günleri bu kadar önemli işte.

(3/4'ü yenmiş browni)

Bakıcı Diyeti

2011-08-28T22:13:00.003+03:00

Evet, sayın izleyicilerim. Bugün size ve Hollywood'a en yeni ve çok etkili bir diyetten bahsetmek istiyorum. Ünlüler falan hep fit olma sırlarını açıklar ya önümüzdeki yıllarda bu da bir akım olacak. Ben efendim son yılların en popüler diyeti Dukan diyetini bıraktım ve kendime yeni bir diyet yarattım. İsmi: Bakıcı Diyeti. Sırları şöyle.

Çocuklarınız mı var, Bakıcınız da var mı. Bakıcınız yoksa zaten muhtemelen doğum kilolarınızı vermişsinizdir. Bakıcınız varsa, hemen gönderiyorsunuz onu, hemen hemen. Çocuğa gece gündüz kendiniz bakıyorsunuz. Hatta 2 çocuk varsa daha da iyi. Bütün gün yedir, yatır, kaldır, yıka, giydir, gezdir, oynat, yedir, yatır, kaldır, oynat, sev, kaldır, yatır, çıkart, giydir, temizle, arada yemek yap, topla, yıka, kaldır, yedir, yatır, kaldır. Bu işlemleri çeşitli sıralarda istediğiniz sırada bütün gün yapıyorsunuz, hemen hemen hiç oturmuyorsunuz. Öyle yatıp kitap okumak falan da yok, sakın ha. Ne kadar hareket, o kadar kalori. Çocuk uyurken de boş durmak yok, yemeğini falan hazırlayın, banyonuzu yapın, işte ne biliim çok boşda kaldıysanız yürüyüş bandına falan çıkın. Bakın bu yöntemle ne kadar rahat bir şekilde kilo vermeye devam ediyorsunuz. Ama Angelina Jolie, sen mümkünse yapma bu diyeti. Yoksa 6 çocuğe kendin mi bakıyorsun. Bacakların ip gibi aman diyim acaip olmuşsun sen ya.

Ben yapıyorum bu diyeti henüz sonlanma zamanını bilmiyorum ama yakın zamanda bitecektir umarım. Herkesin bayramını kutlarım.

Düşünerek Çocuk Yapın

2011-08-24T15:18:00.006+03:00

Sabah kalktık, tam kahvaltı falan hazırlığı derken bir telefonla dedemin küçük tansiyonunun 15'e çıktığını ve fıtık benzeri bir ağrıyla yerinden kalkamadığını öğrenince annem acilen dedemi acile götürmeye çıktı. Saat sabahın 8'i itibari ile tam enerji iki veletle evde kalınca, bir cesaret denize götürmeye karar verdim.

Kahvaltımız bittikten sonra (artık kahvaltıyı anlatmıyorum) eşyalarını hazırlamaya başladım. Ama sanki geri geri hazırlıyorum. Bir şey koyuyorum çantama 2 şey daha aklıma geliyor, bir tane daha koyuyorum Ece bazılarını geri çıkarıyor. Onları yerleştiriyorum, Ela'nın kakası geliyor. Ela'yı kakaya oturttum. Ece kapının girişindeki ayakkabıları yere döktü. Ayakkabıları topladım, Ece'yi sabitledim, Ela kakasını yaptı. Poposunu temizledik. Giyindi, ben giyindim, sularımızı şapkalarımızı aldık. Ece'yi aldık, çıkıcaz Ece kaka yaptı. Ece'nin poposunu yıkarken, Ela portakal suyunu üstüne boca etti.. Onu sabitleyemiyoruz da. Ece'yi yıkadık giydirdik, Ela'nın üstünü değiştirdik. Evden çıktık. Denize sorunsuz gittik. Hatta denize sorunsuz girdik.. Oynadık, güldük eğlendik.. Denizden çıktık.. Elimde getirdiğim pet şişelerden birini Ece'ye birini Ela'ya döktüm. İkisini de sorunsuz giydirdim, eve giderken mutlaka almam gereken şeyler olduğunu farkedince ne kadar zor olabilir ki, ikisini de alışveriş arabasına koyarım diye düşünüp markete gittim. Sonra olanlar oldu.

Bölüm 2

Bir paket Ben10 kartı satıyorum. Neden mi? Çünkü çocuklarımdan biri muhtemelen adını söylememe gerek olmayan olan market arabasına ben görmeden sokmuş ve ben eve gelene kadar farketmeden onları almışım. Nasıl oldu da alırken farketmedim diye soracaksınız değil mi? Şöyle anlatayım.

Siz hiç 2 çocukla markete gittiniz mi. Muhtemelen bazılarınız gitmiştir. Wipeout'da tuzaklar içinde yüzmeyi, Fear Factor'da öğle yemeği olarak domuz beyni yerken yarışmacı olmayı bir daha 2 çocukla yalnız markete gitmeye tercih ederim. Çünkü zaten markete gitmeyi sevmiyorum elimden geldiğince erteliyorum bir de hiperaktif 2 çocukla tahmin edilebilir mi. Bir deneyin. Tabii bir zaman geliyor ketçapla ne yiyebilirim diye düşünüyorsunuz ve anlıyorsunuz ki evet markete gitmem gerekiyor veya pazara. Ben pazarı tercih ediyorum aslında ama bu seferki maceramız market üzerine. Neyse bu macera başlamadan önce çocukları karşıma aldım ve bir açıklama yaptım. Açıklamayı Ece sevinçle karşıladı ve ne anladıysa ellerini çırptı. Ela ise aşağıdaki tepkileri gösterdi.

“Açıklama“ şöyle…
ANNE: “Markete gitmemiz gerek çocuklar.”
Çocuklar: “wauu wauuu wauu.“
Anne: “Hey, Ben de gitmek istemiyorum ama ya gideriz ya da soğanlı ketçap çorbası yeriz ve buğday kepekli kurabiye dişleriz.”
Çocuklar: “Waauuu waauu wauu“
Anne: “Şimdi kurallar : bana hiçbirşey sormayın, kasap bölümündeki etlerin folyo ambalajlarına parmak sokmak yok, fizik kurallarını test etmeyin, manav bölümündeki portakallarla beyzbol oynamayın, ve hepsinden önemlisi büyük olan küçük olanı reyonda bırakmaya çalışma. Yine.”

Tamam çocuklara kurallar anlatıldı. Gitme zamanı.

Bebeği kanguru ile vücuduma taktım, Ela da market arabasındaki yerini aldı ama ilerleyemiyoruz. Çünkü nereye yaklaşsam Ece bir tarafdan birşeyin ucundan tutup çekiyor, Ela birşeyleri karıştırıyor. Tam onları topluyorum ilerliycem, yine hoop başdan. Neyse

Bu noktada bir kadın iki çocuk ve market arabama bakıyr ve ''İkisi de sizinmi?'' diyor. Yok başkasına iyilik olsun diye iki bebekle markete geldim diyeceğim geliyor ama kadına ''Evet'' diyorum.

“OOO maşallah iyi idare ediyorsunuz”

“Sayılır” diyorum gülerek. Bunu daha önce duymuştum. Aslında bunu her gittiğim yerde duyuyorum.

Artistik olarak meyvelerin yerleştirildiği meyve standından başladık. O yığının en altındaki elmada bir çocuğun ellemeden duramayacağı birşey vardı kesin. Çocuk o meyvaya resmen çekildi. Elmaların aşağıya yuvarlanış seslerine döndüm. İndiana Jones gibi kızım devrilen tüm o hazineye doğru yönelmişti bile. ''Anne gördün mü? Bunu hiç düşünmemiştim''. Eminim canım dedi iç sesim.

Çocuğa doğru döndüm ve ve kızgın bir iç çekişden sonra ''Sana çıkmadan önce demedim mi canım, bir yığının altından birşey çekmeni istemiyorum diye???”

“Hayır. Bize dedin ki bir yığının alt tarafından kutu çekmeyeceksiniz. Elmalarla ilgili hiçbirşey söylemedin.”

Bir süperinsan eforu ile, çocuğumu aya yollamak ile ilgili olan dürtüme engel oldum ve pozitif üzerinde odaklanmaya çalıştım - çocuğum aslında beni dinledi ve ne dediğimi hatırladı!!! Kendi kendime bir daha çocuklara market alışverişi dersi verirken daha spesifik olmam gerektiğine dair bir not düştüm.

Küçük bir çocuk bize baktı ve ''Bu çocuklar sizin mi?'' dedi.

Elma olayını düşünüp, ''Hayır, canım. Beni şimdi takip etmeye başladılar. Daha önce onları hiç görmedim.'' dedim.

Sonra, fırın bölümüne yöneldik ve tabii herşey çok güzel kokuyor. Güzel simitler almayı ve bütün gün arada ellerine vermeyi planlıyorum. Diyetim yüzünden muffinlerin, keklerin, pastaların, ekmeklerin olduğu bölümü hızlı geçmeye çalışırken, ''Alabilir miyiizzz'' sesleri başladı.

“Kek alabilir miyiz?”
“Hayır.”
“Pasta alabilir miyiz?”
“Hayır.”
“Kurabiye alabilir miyiz?”
“Hayır.”
“Çikolatalı kek alabilir miyiz?”
“Hayır.”

Bu noktadan sonra dururlar diyorsun ama hayır, yeni başlıyorlar.

Fırın kısmında, kek veriyorlar hediye. Ela ondan bir tane alıyor. Sonra sevmediğine karar veriyor ve sonra elime tükürüyor. (Anneler bunu yapıyor. Elimizi çocuklarımızın ağzına götürüyoruz ki içine tükürsünler. Yere tükürmeleri yerine elimizde çiğnenmiş kekle dolaşıyoruz. Neden bilmiyorum ama herhangi bir anneye sorun, size aynısını söyler.) Tabii etrafda çöp bulamadığım için tek bir yandan bu pisliği atıcak çöp ararken bir yandan da alışveriş yaparak Ece'yi kontrol etmeye çalışıyordum.

Et reyonunda, küçük bebeği olan bir kadın sordu, ''İkisi de sizin mi?'' Ona ''Evet ama birini satmayı düşünüyorum.'' demek istedim ama onun yerine ''Evet'' dedim.

(Bu arada hala çöp arıyorum..)

Et reyonundan sonra çocuklarımın ilgileri bitti. Onlar alışverişi bitirdi ama benim daha işim vardı. Burda alışveriş arabasından tutmaca ve altındaki bölmeye girmece oynanmaya başlandı 1 no'lu çocuğum tarafından. Ve bunu öğrettiği için kime teşekkür edebilirim. Tabii ki ''kocam'' olarak da bilinen 3 no'lu çocuğuma. Ekmek alırken kızım arabadan indi oraya buraya koşup çarpmaya ve bizi marketten attırmak için uğraşmaya çabalıyordu. Sonunda kafasını büyük bir karton kutuya çarptı ve durdu. Bu arada 2 no da bluzumu çekerek memeye ulaşmaya çalışıyordu. Onu da biryandan durdurmaya çalışırken 10 yıl önceyi birden hatırlayıp böyle bir günü yaşadığıma şoklar içerisindeydim.

Ve evet! sonunda kek parçasını elimden atacak biryer buldum. Bu noktada Ece bulunduğu yerden sıkılmış kendini ittirerek çıkmaya çalışıyordu. Bu çocuk kendine bir hasar vermeden 1 yaşına yaklaştığı için çok şaşkınım. Onu kangurudan çıkarma çalışması sırasında alışveriş arabasının demirini tutup kendine doğru çekti ve o demir askı ağzına vurdu. O ağlamaya başlayınca, Ela da ''Ben yalnız kalıyorumm'' diye ağlamaya başladı.. Oralarda biryerde benim film koptu sanırım. Sonrasını nasıl getirdim, listemdekileri almayı başardım mı bilmiyorum ama bir daha uzuuuun bir süre 10 yıl falan böyle birşey yapmayacağıma yemin ettim. Bir şekilde eve 4 saatten az bir sürede işimi bitirebildim. Çıkarken bir de ''anne, anneee, anneeee''. O arada anne kasiyerle konuşuyordur.. Konuşamadığı sürece ''annee''lerin tonları yükselir. Sonunda ''efendim kızım''. Allahım nirvanaya ermiş olmalıyım. Dönüp sakince ''efendim kızım'' diyebiliyorum.. ''Sakız alabilir miyiizz?'' Lüüütfeeen''. Hangi kötü ruhlu insan çıkış noktalarına sakız koyar ki.. Annelerinin, içerde tamamen suyunu sıkan çocuklara karşı gardlarını tamamen indirmiş olduğunu, ne alırsa alsın yeterki bir an önce çıkalım diye düşünebildiğini ve buraya ne konsa alacağını bilen birileri olmalı.

Fakat bana ekstra pahalıya da maloldu.

Alışveriş arabasını boşaltırken, çocuklarımın bilinçli bilinçsiz bazı şeyleri kutumuza eklediğini farkettim. Orda bir paket çikolata ve kedi mamasını farkedip hemen eledim ama bir şekilde Ben10 kartlarını gösmemiş almışım. Bu arada kasiyer de geçerken ''İkisi de sizin mi?'' diye sordu. Acaba anne gibi mi gözükmüyorum. Yoksa bu kadın bunlara hayatta bakamaz gibi bir havam mı var. Nedir bilmiyorum ama dünya üzerindekiler bu ikisinin de benim olduğuma şaşırıyor. Aslında ben de bazen şaşırıorum ama neyse.

Sonunda eve döndük ama ben bitkin çocuklar aynı enerjileri ile devam. Bu noktada ne yapılcak, nasıl yapılcak ben yitirdim sözcükleri. Siz biliyorsanız bana da yardımcı olun.

Çocuk Davranışına Yeni Davranış

2011-08-22T21:48:00.000+03:00

Pediatrik ve çocuk gelişimi alanında çok bilinen bir durum var ki 2.5 yaşındaki bir çocuk bir ''tomurcuklanan bilim adamı'''dır ve sürekli etrafındaki dünyayı inceler ve gerçek yaşam deneyimlerinden herşeyin neden ve nasıl çalıştığını keşfeder. Tomurcuklanan bilim adamı arkadaşlar - çoğunlukla psikologlar, pediatristler, doktorlar ve isimlerinin arkasında bir sürü akronim olan diğerleri - iddia ediyor ki 2 yaşındaki çocuk kabul edilebilir ve rasyonel davranışın erişkin şekillerinin sınırını zorlayabilirken, bu davranışları bizi bilerek delirtmek için yapmıyormuş.

Bu teori bilimsel araştırma veya gelişimsel psikoloji üzerine kurulmamış. Bu görüşe sahip olanların isimlerinden sonra akronimleri falan yok. Çoğu hatta üniversiteye bile gitmemiş. Bu insanlar sadece gördüklerini bildiriyorlar. Bu onların bilimi. Fakat bilimsel toplulukları tatmin etmek için, hareketler üzerinden gitmişler ve düşüncelerini kanıtlamak için birkaç araştırma yürütmüşler.

Araştırma 1 : 2 yaşında bir çocuk akşam yemeğinde yükseltici koltuğunda oturuyordur. Suluğunu atar ve uçup yere düşmesini izler. Sonra babasına bakar ve ''aaauu'' der. Babası suluğu yerden alır ve masaya koyar. ''Lütfen suluğunu yere atma'' der. Çocuk hemen suluğu tekrar yere atar ve yine ''aaauu'' der. Bu hareket serisi 6 kez tekrarlanır.

Tomurcuklanan Bilim Adamı Görüşü : Çocuk eşyaların yere düştüğünde ne olduğu gibi şeyleri inceler. Bardağın nasıl düştüğü, her seferinde düştüğü ve onun bardağı düşürebildiği gibi şeylere hayran olur. Bunu yapabilecek gücünün olması, onu kendine güvenle doldurur ve kendi haeketlerinin ve davranışlarının kontrolüne sahip olduğunu hissettiriyor.

Başbelası Görüşü: Bardağını düşürmeyi bırak manyak. Ona yerçekimi diyorlar! Newton uzun zaman önce buldu onu. Biliyoruz ki işe yarıyor artık senin denemene daha gerek yok. Ve kazaymış gibi davranmayı da bırak. Kaza bilerek yapmadığında olur. Bilmediğimi mi sanıyorsun? Yerden bardağını toplamakdan yoruldum. Kim bardağını arka arkaya 6 kere ''yanlışlıkla'' yere düşürür ki? Kim biliyor musun? Kimse canım. Eğer kaza olduysa motor kontrolün üstünde çalışman lazım. Soğumadan akşam yemeğimden yiyebilir miyim sence? Lütfen gülme! Komik değil!

Araştırma #2: Bir iki yaş çocuğu bezini değiştirtiyor. Baya kirli bir bez ve ıslak mendiller kutudan çıkmıyor. Babası simultane bir şekilde çocuğun bacaklarını havada tutup bezini değiştirmeye çalışıyor. Bu arada, çocuk elini kakasına götürüyor. Ve sonra elini duvara siliyor. Sonra elini karnına götürüyor. Babası ona düzgün durmasını söyleyince çılgınca çığlık atıyor.

Tomurcuklanan Bilim Adamı Görüşü (TBA) : Çocuk gözlerinin görmediği şeyleri, ellerinin nasıl bulup yakaladığını deneyimler. Farklı yüzeyler nasıl parmakları arasında farklı hissediliyor, keşfeder. Keşfetmeye can atan bir sanatçıdır o ve salon duvarını mükkemel şekilde uygun bir tuval olarak görür. Kahverengi boyanın mobilyaya uymasını farzetmek deneyimlerine kattığıdır.

Baş Belası Görüşü (BBG) : Ahbap! Elini kakandan çeker misin! Neyin var senin? Ve o ıslak mendillere ne oldu? Dokunma dedim sana! İğrenççç! Off ahpab çok iğrençsin! Kim elini kendi kakasına sokar ki! Eğer onu duvara sürersen, bak... Hey adamım, sürmeyi bırakk.. Duurr!! Ne için ağlıyorsun? Bu pisliği bacaklarının arasında tutmayı seviyormusun? Bezini değiştirmenin nesi bu kadar kötü? Paarrdooon sana yardım etmeye çalıştığım için.

Açıkça kazanan, yine: BBG

Skor: 2-0

Araştırma #3: İki yaşında bir çocuk sert zeminde oyuncak arabasını sürüyor. Sonra arabayı tekerleklerinin üstünde sürmektense ters çevirip tersiyle olabildiğince sert yere sürtmeye karar veriyor. Sonra arabayı iğrenç bir sürtünme sesi ve yerde görünür çizikler yaratıyor. Bunu yaparken de oldukça fazla gülüyor.

Tomurcuklanan Bilim Adamı (TBA) Görüşü: Çocuk fiziğin kurallarını keşfediyor. Eğer araba bir tarafında düzgünce gidebiliyorsa, öbür tarafında da gidebilmeli. Gitmediğinde, sihri çıkardığı yeni mükemmel seslere kayıyor. Bu sesleri kendisi çıkardığı için çok heyecanlı ve gururlu ve sonra bu davranışı tekrar tekrar yapıyor tabii.

Baş Belası Görüşü (BBG) : Sana kaç kere söylemek zorundayım? Şunu yapmayı bırak! O şekilde gitmesi mümkün değil. Arabanın üstünün tekerlekleri yok. Tekerlek biliyorsun dimi? Evet araba tekerleklerin üstünde düzgün gider! Kim arabasını tepe üstü sürüyor? Hiç gördün mü? Gerçekten mi? Gördün mü? Nerde gördün? Nerde tepe üstü giden bir araba gördün? Evet canım. Hiçbir yerde. Yeri bu şekilde mahvetmek komik mi sanıyorsun? Sanırım öyle sanıyorsun. Değil mi? O arabayı bana ver bakiim! Ver bana! Hadi!

Kazanan kim?

200. İzleyici Çorap Ailesi

2011-08-18T22:57:00.002+03:00

Çok ilginç bir aile, çok güçlü ve çok komik bir kadınla tanıştıracağım şimdi sizi.. Blogumun 200. izleyicisi olan Çorap Ailesi'nin Çorap Kadını... Bir süredir tanıyorum onu. 200. izleyici olması bir tesadüf tabii ama ben bu vesile ile zaten 200. izleyiciye bir jest yapıcaktım. Adlarına uygun olsun diye çok tatlı oğlu Türker'e çorap göndermek istedim. İşte resimde gördüğünüz çorapları gönderdim. Çorap kadın da bana fotoğraflarını çekip gönderdi. Türker çorapları o dakikadan beri ayağından çıkarmamış. Hatta yaz günü o çoraplarla yattığını bile belgelemiş Çorap... Çok mutlu oldum tabii, onlar da çok mutlu olsunlar.

Çok ilginç bir aile dedim ya. Öyle sıradan bir aile değil bu Çorap ailesi. 2010 yılında Gazze'ye giden Mavi Marmara gemisine binen bir aile.. Cesur ve yürekli. Bununla da kalmıyor. Türker bebek Mavi Marmara gemisindeki tek bebek. O zamanlar haberlerini izlemiştik. İnsan hikayesini dinleyince gerçekliği çok fena vuruyor. Anne o zamanlar anlatmış neden bindiklerini. Ben de dinledim hikayeyi. Gerçek bir dram ve cesaret.. Çorap'ın blogunda bu yazıları var.

Çorap kadın bu cesur özelliğinin dışında inanılmaz komik bir kadın. Kendimden çok güldüğüm tek kadın diyebilirim.. Süper bir arkadaş, komik bir kadın ve cesur bir anne. Daha ne olsun..

Ecoş 11 Aylık

2011-08-16T02:29:00.003+03:00

Küçük kız, bugün 11 aylık oldun! Bu aysal rakamlar geçtiğimiz ayı gösterse de, gelecek ay bir yaşına gireceğine odaklanmak istiyorum. TAM BİR YAŞ. Son altı ayı birileri hızlı çekime mi aldı. Çünkü resmen uçup gittiler.

Geçtiğimiz ay şimdiye kadarki en çılgın ayındı. Çok şey halledip, çok yol kattetin, nereden başlayacağımı bilemiyorum.

Tabii ki, en büyükle başlayacağız. Bu ay nasıl yürüneceğini öğrendin. Seni birgün yere koydum ve birden bire son beş ayda elini tutup yürütme çabalarımız meyvesini verdi ve ilk adımlarını attın. Seninle çok gurur duyduk, herkes orda tanık oldu, alkışladı ve senin için tezahürat yaptı. Çok gururlu görünüyordun ve dikkatlerin üstünde olmasından çok memnundun.

Bu bir ay içinde yürüme şampiyonu olmayı başardın. Yürüyen en küçük canlı gibi görünüyorsun.

El sallamaya olan sevgin tam hız devam ediyor. Şimdi daha komiksin çünkü artık insanlar seni görüp sana el sallıyorlar ve çok seviniyorsun. Dışarda, parklarda, restoranlarda yabancılara el sallıyorsun ve gülümseyene ve sana geri el sallayana kadar buna devam ediyorsun. Ve yaptıklarında, gülüp ''hah işte her zaman sevimliliğim kazanır'' der gibi bakıyorsun. Küçük yumruğunu açıp kapatmana karşı koymak çok zor. Geçenlerde uykunda el sallıyordun, çok tatlıydın.

Uykun bu ay çok gelişti. Bir ara beni yanında istemekten gecede 4 kere uyanmaya başlamıştın, şimdi yine 12 saat uyumaya ve sabah 5 civarı meme emmeye başladın. Ve bu evimizdeki herkesi mutlu ediyor. Güzel uyuduğun zaman ortalıkda dolaşmaktan çok mutlu oluyorsun ve dinlendiğinde de daha güzel uykular uyuyorsun. Uykuların genelde günde 2 kere 1'er saat ve akşam da makul olarak erken yattığın için yeterince nefes alıcak vakit bırakıyorsun.

Bebek yemeği vermeye çalışıyoruz sana ama bu tamamen senin istediğin gibi gidiyor. Çünkü artık hiçbirşeyi biz yediremiyoruz sana. Herşeyi kendin, ellerinle yemek istiyorsun. Böylece artık çorba gibi şeyleri pek yiyemiyorsun. Mecburen sana parmak yiyeceklerden yapıyoruz. Ama çok güzel yiyorsun. Minik ellerinle harika bir şekilde yemeğini yiyorsun. Çok iştahlısın, bu bir alarmmı olmalı bizim için yoksa maşallah diyip devammı etmeliyiz bilemedim. Ama sonuçta bu konuda çok rahatsın. Biz ne yersek onu yemek istiyorsun, bu da kolaylık sağlıyor. Krep, omlet, patates gibi gıdalar en favorin.

Bu ay oyun olayın da çok değişti. Tekerlekli oyuncakları, arabaları nasıl öne arkaya süreceğini öğrendin. Nasıl iteceğini hatta Ela'nın oyuncak bebek arabasına nasıl çıkacağını öğrendin. En yeni favorinse oyuncak kutusundaki oyuncakları boşaltıp sonra tekrar doldurmak. Ya da ortalıkda bırakıp o dağınıklıkda onların arasında nasıl yürüyebiliyorsun çok ilginç.

Acaip bir hafızan da var. Oyuncak kutusunun etrafında aradığın şeyi bulana kadar dolanıyorsun. Bazen çok küçücük birşey de olabiliyor. Ve aradığın şeyi bulduğunda, şöyle bir evirip çeviriyorsun ve ağzına koymadan önce iyice bir araştırıyorsun. Demekki her oyuncağın tadı farklı ve sen de oyuncak tadıcı görevini yapmak için elinden geleni yapıyorsun.

Son bir kaç aydır, çok tatlı birşey yapıyorsun. Heyecanlandığında, kollarını aşağı yukarı süper hızlı sallıyorsun ve ya gülüyorsun ya da heyecanlandığında çıkardığın sesi çıkarıyorsun. Harika görünüyorsun.

O kadar mutlu bir bebeksin ki, ablan kadar gülemezsin diyordum ama gülüyorsun. Çok gülüyorsun. Ve ben seninle takılmaktan çok zevk alıyorum. Seni, babanla oynarken izlemek de çok hoşuma gidiyor. Geçen gün salondan kahkahalar geliyordu ve ikiniz yerde yuvarlanıyordunuz ve sen onu oyuncak gibi itmeye çalışıyordun. Bir de onun senden birşey istediği senin de getirdiğin bir oyununuz var ki. Bu görüntüyü ablanla da 3'lemek harika olurdu. Çok oyuncusun ve sürekli oyun oynayabilirsin.

Kitaplara bakmaya bayılıyorsun, kendin okuyormuş gibi sayfalarını çeviriyorsun. Bugün Ela'nın tüm kitaplarını kutusundan çıkarıp yere dağıttın ve gün içinde gidip gelip hepsine baktın. Ama favorin içinde gerçek bebek resimleri olan bir kitap. Öpüyorsun bebekleri. Bu arada artık yatağını yere aldık ve uyanınca kalkıp yanımıza gelmen beni hala şaşırtıyor.

Bu öğrenme ve özgüven patlamasının en kötü tarafı bezini değiştirirken dahil herhangi bir şekilde durdurulamaz oldun. O kadar çok bakıcak ve yapıcak şey varken, zaten neden durasın ki. Bez değiştirme olayımız bir savaşa dönüştü, eline birşey vermeden bezini değiştiremiyoruz.

Fakat Bez Değiştirme Olimpiyatları ile bile, son 11 ayın içinde bu ay benim favorimdi. Belki başbaşa olmamızın da etkisi var ama sen çok şey öğrendin ve çok değiştin. Çok tatlı bir bebeksin ve seni çok seviyoruz bir tanem..

Ece ve Ela

2011-08-11T14:36:00.001+03:00

Ece ile yalnız günler geçiriyoruz. Doğduğundan beri ilk kez anne kız. Tabii ister istemez Ece bana yapıştı. Hem de ne yapışma, yakamı bırakmıyor. Gerçek anlamıyla tuvalete bile beraber gidiyoruz. Haliyle çok yavaş iş yapıyorum. Artık komutları anlamaya başladı. Çok net belli ediyor bunu. ''Kızım koy kafanı'' diyorum. Hemen koyuyor. Babası bir topu, bir şeyi atıyor. ''Hadi kızım getir'' diyor. Ece gidip getiriyor. Bir de ''Al'' diyor.. Birkaç gündür bir kelime daha söylüyor. ''Su'' diyor ve su istiyor. Genelde bebekler ''bu'' diyorlar ama Ece ''su'' dedi, değişik geldi bana.

Ece'nin ince motor gelişimi çok güzel.. Damacanın önündeki hortum düşmüş. Yerden aldı ve yerine taktı. Bir tane ayının vücut parçalarının olduğu puzzle var, onu yapıyor. Babası diyor ki, Ece motorun beyni, Ela kası olacak. Gelişimleri birbirinden çok farklı. İnsan daha bebekken bile yetenekli olduğu şeylerin daha farklı olduğunu anlıyor. Her bebeğin gerçekten de kendine ait bir hızı var.

Birkaç gün inanılmaz hırçın ve huysuzdu. 4 dişi birden kabarmış. Ateşi çıktı. Bakıcının da gitmesi bence onda huysuzluk yapıyor. Bugün normale döndü. Daha sakin oldu tekrar.. Evde dolanıp duruyor. Ece inanılmaz bir hızla büyüyor.

----------------------------------------------------

Ela, Antalya'ya gitti. Tam 8 gün oldu. İlk defa bu kadar ayrıyız, hatta ilk defa ayrıyız. Gerçekten özlemenin ötesinde bir duygu bu. Ama onun için çok iyi olduğunu biliyorum. Hem keyfi çok yerinde, hem de deniz güneş işte daha ne olsun. Güvenliği konusunda da bir sorun yok. Yalnız telefonda sürekli saçmalıyor. Bir kere konuşurken sadece ''miyav'' dedi, ağzından başka bir kelime alamadık. Bir kere de azcık iyiyim dedi. Sonra ''Anne daha sonra konuşalım'' dedi. Anneannesine verdi. Bu sabah aldığı bir sürü şeyi saydı. Neyse herhalde ne söyleyeceğini bilmiyor. Gelecek hafta sonu yanına gideceğim, şimdiden gün saymaya başladım.. Bu ara az yazıyorum, ama bakıcı yok, Ece huysuz idare ediverin. Zaten herkes tatilde. Eylül'de herkes gibi kendime gelirim..

Ben Karanlıkda Görürüm

2011-08-06T22:18:00.004+03:00

Giriş;
Üniversitede okuyoruz. Son sınıf sanırım. Proce zamanı, o gece arkadaşımın evinde kalıcam sabahlıycaz. Sonra sabah kalkıp sınava gidicez. Çok tatlı bir aile akşam beni beslediler, yemek ve tatlı verdiler. Kızları ile çalıştım. Bana bir çekyat verdiler. Gece 2 sularında çekyatın şeklini alıp yattım.

Sabah erken kalkıcaktım ve kafeine ihtiyacım olacaktı. Sabah onlardan erken kalkarsam mutfaklarını kullanabiliceğimi sordum. Tabii dediler. Beni normal bir kız sanarak.. Neyse
annesi bana köşedeki kettle'ı falan gösterdi. Yattılar.

Kaos:
Sabah 6 civarı salsa vari bir melodi ile çalınca uyandım. Gözlerim yarım açık mutfağa gittim. Kış olduğu için hala karanlıkdı ama evi çok iyi biliyorum ya ışığı yakmadım. Kettle'ın düğmesine bastım ve masaya oturup bekledim. Saat 6.08 civarı kokuyu farkettim. Uykulu beynim birşeylerin normal olmadığını anladı ve ''yanan plastik kokusu normal değildir'' i anlayınca. Kokuyu aramaya başladım. Işığı yakmalıydım sanırım. Ama evsahiplerini boşuna endişelendirmek istemedim. BOŞUNa.

Problemi çözmek için daha hızlı hareket ettim. Kettle'a doğru gidip yerinden kaldırmaya çalıştım. Kimyasal buharlar atmosfere karıştı. Panik olmaya başladım. Su bu işi çözerdi dimi

Suyu kimyasal çıkaran kettle'ın üstüne döktüm. Ve problemi çözdüğümü zanettim ki. Daha büyük bir kimyasal koku ortalığı sardı. O zaman işin vahametini anladım. Mikrodalganın kapağını açtım ki bana ışık olsun.

Yıkım:
Aman tanrım. Eskiden kettle olan şey büzülmüş bir yumru kalmıştı. Ve tezgahın üstünde yanık izleri oluşmuştu. Işığı açtım sonunda ve içimde biraz öldüm sanırım.. Heryer is olmuştu. Kettle mahvolmuştu.. Kettle'ı kaldırdım, tezgah da yanmıştı.

Ortalığı toparlarken bir de spatula mahvettim. Ama ev sahipleri çok çok fazla cok iyilerdi. Beni kovmadılar. Biz onlara bir kettle hediye ettik ve nedense kız da benimle arkadaşlığına devam etti.

Kendi Kendine

2011-08-05T10:57:00.001+03:00

Ece, Ela'dan çok farklı bir bebek. Her şeyiyle çok farklı. İster istemez her iki çocuğa farklı anne olmak durumunda kalıyor insan. Ela, anneannesiyle Antalya'ya gitti. Gider gitmez telefonda konuştuk. ''Babamı gönder telefona'' dedi. Babasına nasıl bindiğini, bulutların üstünde olduğunu falan anlatmış. Keyfi şimdilik yerinde. Onu çok özlesem de, burda sıkılacağını bildiğim için onun için mutluyum.

Ela şimdi yok ya. Bakıcı da yok. Ece ile ilk kez yalnız kaldık. Ece'ye ilk kez tek başıma annelik yapıyorum diyebilirim. Ve çok keyifliyim. Beraber oynuyoruz, geziyoruz ve onu keşfediyorum.. Ece kendisine yemek yedirilmesini bile pek sevmiyor. Kendi eline almak istiyor. Bu sabah verdim tabağı eline. Kendi yemeğini başdan sona kendi yedi. Tabii ortalık acaip batıyor ama zaten benim hiç umrumda değil öyle şeyler.

Ela gibi mama sandalyesinde oturduğunu bile göremediğimiz bir bebekten sonra her an arıza bekliyorum ama Ece arıza çıkarmıyor. Sandalyesine oturuyor. Yemeği bitene kadar yemeği ile, tabakla, bardakla oynuyor. Sonra da biraz daha oturabiliyor. Mızırdadığında kaldırıyorum ama yaklaşık 45 dk'sını orda geçirebiliyor. Oyuncaklarla da arası öyle. Ela'nın ilgisi çok dağınıktır. Oyuncaklara 2 dk bakar. Daha çok birşeyin içinde ne var, onu merak eder. Onu açınca onun için işi biter. Ece ise eşyaların, oyuncakların nasıl çalıştığını merak ediyor. Düğmelere basıyor. Çıkan sesleri dinliyor ve uzun süre oyalanabiliyor. Bu da benim için kolay oluyor tabii.. Kendi kendine oyalanabilmesi çok güzel.

Ela, aksiyon çocuğu. Onun için hareket olacak. Tırmanıcak, zıplıycak, koparıvericek, koşucak. Ece ise mantık çocuğu. Oturucak inceliycek, eviricek, çeviricek. İkisi birbirinden çok farklı iki çocuk. Ve bu zenginlik benim çok hoşuma gidiyor..

Sİneklerin Aşkı

2011-08-05T10:47:00.002+03:00

Nasıl ama? Biraz önce mutfak masamda yakaladım bu ikisini. Daha önce de böyle birşey koymamıştım bu bloga ama bu kadar simültane önüme çıkan birşeyi de kaçıramadım. Hiç istiflerini de bozmadılar. Yazın bunların mevsimi demek ki. Bi gidin ya.

Yürü Ya Kulum

2011-08-03T13:52:00.001+03:00

Son 3 haftada Ece sıralamadan tam zamanlı yürümeye geçti. Çok komik çünkü şimdi bir attan inmiş ve 17 tane bira içmiş gibi görünüyor. Fakat hergün daha iyiye gidiyor ve geçtiğimiz hafta sadece iki kere emekledi, o da mutfağa girmesini engellemek için önüne geçtiğimde bacaklarımın arasına girmeye çalıştığı için.

Şimdi badi badi yürüyebildiği için, birşeyler taşıyabileceğini de öğrendi. Çantalar, oyuncaklar, kitaplar, suluklar, giymeyi reddettiği çoraplar, annenin telefonu ve bir seferinde Ela'nın eline verdiği bir modem. Eline birşey bulup onunla yürümeye bayılıyor. Yeni yürüyenlerle ilgili iyi şeyse henüz hızlı değiller. Ayrıca zıplamanın da çok büyük bir hayranı.

Bir de salondaki koltukların bir numaralı müdavimi. Bırakırsanız sürekli koltuğa çıkıp, orda 2 zıplayıp geri inebilir. Tabii bunu yaparken bazen düşme tehlikeleri atlatıyor ama yine de çıkmayı da inmeyi de öğrendi.

--------------------------------------------------------
Bugün Ela anneannesiyle Antalya'ya gidiyor. Bakıcının olmaması, işlerimin olması ve sıcaklar yüzünden mecburen böyle bir karar aldık. İlk kez ayrı kalıcaz Ela ile. Şimdiye kadar en uzun ayrılığımız 2 gecedir. Bu sefer ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. Duruma bakıcaz. Herkes için yeni bir deneyim bizleri bekliyor. Ama çok hüzünlüyüm. İnsanın kızının büyüdüğünü kabullenmesi zormuş.

Şu sıra yazmam çok zor oluyor. Hem sıcaklar yüzünden kendime gelemiyorum, hem de hala poposu mavi sinek gibi çok meşgulum.

Şehir Çok Sıcak

2011-07-30T11:24:00.001+03:00

Geçtiğimiz hafta herhangi birşey yapabilmek için fazla sıcaktı, bu demekki eve tıkılı kaldık ve zavallı Ece'yi 35 derece sıcak ve %100 nemde dışarı maruz bırakmam mümkün değil. Ki zaten ben de dayanamıyorum. Cehenneme gitmesem iyi olur çünkü benim için fazla azaplı bir yer olacak.

Zaten hep birlikte dışarı çok çıkamıyorduk. Çocukların gün içinde uykularını tamamlanmasını bekliyorduk. Çünkü şeytanın ayarladığı uyku saati şemamız mevcut. Şöyle anlatayım. Ece sabah 10.00 - 12.00 arası uyuyor. Ece kalkıyor. Ela 13.00 - 15.00 arası uyuyor. Ela kalkıyor. Ece 15.00- 16.30 arası bir daha uyuyor. Böylece büyük çocuk çoğu zaman evde tıkılı kalıyor, gerçi bakıcı olduğu için Ela'yı alıp dışarı çıkarıyorum. Ama onda da küçük de yanımda olsun istiyorum. Neyse böyle bir uyku düzeni ile akşamüstü gibi evdeki herkes birbirinden çok sıkılıyor ve birisi mutlaka saçma sapan bir yüzden ağlıyor. Ben herşeyden sıkılıyorum. Birbirlerini az gördükleri için problem fazla çıkmıyor ama bu dönem iyice gerdi artık beni. Zaten bakıcı da gidiyor ve 20 gün yok. Ela'yı da Antalya'ya gönderiyoruz. Artık kreşe de birşey kalmadı. Ondan sonra herşey daha kolay olacak inşallah. Bu arada Ece de resmen manyağa döndü. Ela'nın uykuları artık çok rahat oldu derken, Ece yatmayı reddetmeye, uyumamak için tepemize falan çıkmaya başladı. Bu dönemlerin ne kadar zor olduğunu unutmuşum. Önümüzdeki 1 yıl Ece gittikçe artan zorluklar çıkarmaya başlıyacak. Bu sefer neler yaşayacığımı da biliyorum. Bu arada hatırlayanlar bilir, Ela'Nın evin her köşesinde biryerlere çıkarken fotoğrafları vardır. Ece de aynısı. Tekrar fotoğraf çekmiyorum. Ruhum kaldırmıyor artık. Dün balkonun kenarlıklarına resmen düz duvara tırmandı. Kendisi şu an mayın gibi. Bir dakika yalnız bırakabilmemiz mümkün değil. Ve ben sonunda anladım. Olay çocuklarda değil. Tüm çocuklar böyle. Olay bizde. Biz rahat bırakıyoruz. Onlar da sınırlarını aşıyorlar.

Hava sıcak ya. Yaşam enerjimi yine kaybettim. Bende sıcak sendromu var sanırım. Hareket bile etmek istemiyorum. Çok yorgunum, çok tembelim, çok huysuzum, çok gerginim. İşte bu yüzden çok yazı da yazamıyorum. Eylül lütfen çabuk gel. Keyfim yerine gelsin.

Pek Şüpheli Davranışlar

2011-07-25T09:59:00.004+03:00

Ela çok iyi davranıyor. Fazla iyi. Barış ve huzur dolarak uyuşturuluyorum ve normal bir anne olarak çocuğumu her yere götürebileceğimi ve normal ve iyi vakit geçirebileceğimi sanıyorum. Bu bi tuzak. Öyle olmalı. Bir insanın bu kadar dramatik bir şekilde bu kadar değişmesi imkansız, değil mi? Ve o sadece 3 yaşında. Böyle bir komediyi planlayacak kadar sofistike ve kurnaz olabilir mi? Tüm gardlarımızı indirecek kadar iyi davranmak.

Tamam tabii ki şaka yapıyorum. Ela'nın bir plan yaptığını bütün gardlarımı indirip beklentilerimi yükselttiğimde sırf beni alaşağı etmek için saldırı planı yaptığını falan düşünmüyorum. Bunun olmadığına eminim. Peki nedir bu?

“Ela'cım yatak için hazırlanma vakti.” “Peki, Anne!” NEE? “Ela, Hadi ayakkabılarını giy canım, gitme zamanı.” “Peki, Anne!” HA?? “Kurabiye yiyebilir miyim?” “Bugün olmaz canım, daha yeni dondurma yedin.” “Tamam, Anne''. ''GERÇEK KIZIMA NE YAPTIN KÜÇÜK KIZ?

Kendimi rahatlamış hissediyorum. En altta tutmaya çalışsam da beklentilerimin arttığını hissediyorum. Nasıl bunu düşünmeye yeltenirim? Kendimi kandırdım şimdi değil mi?

Neyse ne, günün tadını çıkarıyorum. Ela lütfenlerle, teşekkür ederimlerle, genel iyi hal ile beni şu an çok mutlu ediyor. Bir yere kaydetmeliyim. Bakalım bir sonraki arızamız nerede patlak verecek o zamana kadar tatlı kızımın tadını çıkarmalıyım.

Bugünden itibaren hafiften işe başlıyorum. Oldukça uzak geliyordu bu bana. Birdenbire oluverdi. Ama bir sorun var. İşim var, haftada 2 gitmem de gerekiyor. Bakıcı izne gidiyor hem de 20 gün. Ağustos'la birlikte hava sıcak ve 2 çocuk. İçinden çıkılması zor bir problem. Hiç istemediğim bir kararla Ela'yı anneannesinin yanına Antalya'ya gönderme kararı aldık. 15 gün ayrı kalıcaz. Bu bir ilk. Onun da benim de ne yapıcağımızı bilemiyorum. Tam kreş öncesi düzenimizin bozulması da bir risk ama bu sefer gerçekten mecbur kalıyorum. Bakalım günler ne göstericek..

Bu arada sürekli ''aman da havalar çok soğuk, artık yaz gelsin, güneş çıksın'' ısınalım diye habire söylenenler. Aferin size. Gördünüz mü hava ısındı gene eve tıkılı kaldık. Bravo valla.. Kaçtık kaçtık kaçamıycaz. En nefret ettiğim ay başlamak üzere ve sıcaklar çokdaaan baya başladı. Önümüzdeki ay bana sakın bulaşmayın. Eylül'de görüşelim.

Çocuğum Senin Kakan Neden Benim Problemim?

2011-07-23T00:14:00.005+03:00

Çocuklarımın tuvaletleri ile ne zaman ilişkili olmayacağım? Kaka yaptıklarında bilmek ve önemsememek istiyorum. Onların problemi olsun istiyorum. Güreşmekten, hatırlatmaktan, silmekten, okumaktan vb. çok yoruldum. Hepsinden çok yoruldum. Ve daha önümüzde çok işimiz var.

Ece kıvranma safhasında. Red Bull içmiş korkutulmuş bir domuz düşünün. Daha bezini açarken kıvrılıp savruluyor. Ama yine de Ece kolay olan lokma.

Ela'nın kaka problemleri var. Kakasını tutuyor ki bu dünyadaki en rahatsız edici, en yorucu, deli edici şey. Başka bir insanın bağırsak hareketlerinin benim üstümde bu kadar etkisi olabileceğini hiç tahmin edemezdim. Milyon yıl düşünsem yani.

Yeni bir planımız var. ''Hazine sandığı'' diye bir planım var. Savaşmadığı zaman ona hayali bir oyuncak vericeğimi söylüyorum. Son zamanlarda hazine sandığı ile ilgili çok heyecanlı. Çok konuşuyor bu konuda. Ama henüz herhangi hazine kazanmış değil. Kakasını istediği yere yapmaka olan ilgisi çeşitli hayali bazen gerçek hediyelere olan isteğinden daha güçlü.

Benim işim ise takmıyormuşum gibi görünmek. Eğer gücü içinden alırsam güç savaşı olmakdan çıkar değil mi? Bunu yapamam. Önemsiyorum. Ve o da bunu biliyor. İçinde tutmak için kıvrandığını görmeyi takıyorum. Ve evet tutuyor. Yemeklerini kaka yapmak zorunda kalacağı için düzgünce yememesini takıyorum. Saat 9 veya 10'a kadar uyuyamasını çünkü çıkmaya çalışanı tutmaya çalışmasını takıyorum.

Bu yeni plan gitli gelli 10 aydır kız kardeşi doğduğundan beri devam ediyor. Buna dayanamıyorum. Biliyorum ki bir gün ergen bir kız olduğunda bu küçük çocuğun küçük problemlerini dileyeceğim. Ama yine de sayın insanlar söyleyin bana. Ne zaman bu çocukların kakası benim problemim olmakdan çıkar.

Onun kakası, benim yaram.

Her yerde bebek var. Yumurtalıklarım sussun.

2011-07-22T23:59:00.003+03:00

Sürekli ikinci bebeği yapmaya nasıl karar verdiğimiz soruluyor. Bu, Ela ile son bir senedir yaşadığımız problemleri düşünürsek çok iyi bir soru. En basit cevap ise tek çocuk sahibi olmak bizim düşüncemizde hiç olmayan bir şeydi. Hiç tereddüt etmedik. Yani bizim için soru ''eğer'' değil ''ne zaman''dı.

Şanslıydık 2 numarayı denemeye Ela 2 yaşına gelmeden karar verebildik. Ela; tatlıdan zorlayan küçük çocuk daha zonra tamamen şeytani canavara dönüşmeden (2.5 civarı) hamile kalmasaydım hamileliğimde ne yapardım bilemiyorum. 2 ile 3 arası olan sene gerçekten çok çok çok zordu. Ela hiç kolay değildi, hatta oldukça 10 fantom gücünde zor bir çocuk olmuştu ama çok şükür ki Ece o zamana doğmuştu. Hatta çiş kaka problemimizi de çözmüştük.

Yani şimdi 3 yaşında tatlı ama zorlayıcı bir kızım ve 10 aylık başka bir kızım daha var ve bu işi kapattım. Di mi? Kesinlikle. Kesinlikle tamamen nerdeyse eminim. Daha ne isteyebilirim ki? 2 tane sağlıklı hamilelik geçirdim, 2 tane sağlıklı çocuğum var. Neden şansımı zorlayayım? Bir de tünelin sonundaki ışığı gördüm gibi sanki. Bebekli günler arkada kalıyormuş gibi. İşe gidebileceğim. Yakında alınmayan uykular, bebek bezleri ve diğer bebek zımbırtıları ile bölünmeyen şeyler yapabilecek ve 15 dakikada evden çıkıp biryerlere gidebilecek bir ailem olacak. Yakında sayılır.

Fakat bebekler çok tatlı. Hamileler hala çok kıskandırıcı. Nedense özlüyorum. Ama bu istediğim anlamına gelmiyor.

Normal insanlardan farklı olarak, hamilelik ve yenidoğan safhalarını çok sevmiştim ben. Özellikle ikinci bebekde. O yumuşak, tatlı, muhtaç yenidoğana bayılıyorum; bu kolik, uykusuzluk ve kakalı günler demek olsa da. Biliyorumki bu mantıklı beyin bölgemden gelmiyor. Bu, evrimsel, biyolojik saatlik, ve hayvansal bir tarafdan geliyor ve bunu iyi biliyorum. Çoğu zaman. Tabii şanslıyım ki coca daha iyi biliyor ve bir bebek daha yapmak istemekle ilgili en ufak bir isteği yok. Benim de yok. Sadece yenidoğanları seviyorum. Arada bir birtane versinler birkaç ay bakayım geri vereyim.

Bir de, soruya dönersek bir insan bir çocuk daha yapıp yapmamanın kararına nasıl tam varabilir ki? Buna gerçekten bir cevabım yok. Biz alternatifini düşünmediğimiz için bir zaman kararı yaşamadık. Daha başka yapmayı düşünmeyerek, sanırım artık düşünmeyenin düşünen eşini veto hakkı bulunuyordur. Yani biz olayı kapattık. Yani en azından başlığı rafa kaldırdık. Şimdilik. Yok yok, gerçekten kapattık. Nerdeyse kesin olarak tamamen muhtemelen kapattık.

Ela'nın Beyni Değişti.

2011-07-21T22:43:00.003+03:00

Fotoğrafda Ela'yı son zamanların en favorisi aygıtıyla görüyorsunuz. Bir ekskavatör. Sonunda üstüne çıkıp fotoğraf da çektirdi. 3 yaşına basar basmaz kuzu hemen etkileri göstermeye başladı. Mantığı daha bi değişti. Daha acaip şeyler sormaya ve söylemeye başladı. Korkuları başladı. Minicik birşeyden çok korkuyor ama kurbağayı öpebiliyor. Ela'nın beyni çok değişti. Sizinle son zamanların en süper diyaloglarını paylaşıyorum.

Ela : Anne, Benim saçlarım siyah. Senin saçların siyah. Babamın saçları siyah.

Peki Eka'nın saçları neden yeşil?

Real'e gittik. Daha önce bir kere bile gitse gittiği yerleri çok net hatırlıyor.

Ela: Anne buraya daha önce gelmiştik. Son geldiğimizde Minnoş karnımdaydı.

Minnoş son gözdesi. Artık minnoşsuz hiçbirşey yapmıyor. Minnoş ilk kendi isim koyduğu oyuncağı. Ve ona hamile olduğunu onu doğurduğunu söylüyor. Bu tip bir bağlanma nedense hoşuma gidiyor.

Bugün doktora gittik. Bir 3 yaş kontrolü olarak. Herşey yolunda görünüyor. Boyu bile son iki ayda biraz uzamış ve 94.5 olmuş. Kilosu 14 kg. Gelişimi her ikisinde de %40 civarında. Hiç fena değil. Doktorla konuşması.

Ela: Bu hastanenin adı ne?

Dr: Başkent Hastanesi canım.

Ela: Neden Başkent Hastanesi?

Dr: Öyle koymuşlar.

Ela: Ben başka bir isim koyabilirmiyim?

Dr: Ne koyucaksın?

Ela: Minnoş hastanesi olsun.

Bir de güneşin çıkması batması, ayın çıkması bizi her gittiğimiz yere takip etmesi, güneş batınca nereye gidiyor, güneş çıkınca ay ne yapıyor. Bunlara taktı. Sürekli bu konuyu konuşuyoruz. Kızımın büyüyüp bana bunları sormasıda çok hoşuma gidiyor.

Okula gitmesine 1.5 ay kaldı ve evde hepimiz son derece heyecanlıyız.

ECE Yürüyor

2011-07-20T09:55:00.002+03:00

Bir insanın hayatının en büyük gelişmelerinden biridir herhalde bu. Yürümek. Oturduğu yerden kalkıp istediği yere başkasının desteği olmadan gidebilmek. Bugün Ece'nin en büyük günü. Fiziksel gelişiminin en büyük basamaklarından birini atladı. Zaten ne zamandır ellerini bırakarak denemeler yapıyordu. Dün akşam kendi kendine adımlarını arka arkaya sıralamaya başladı. Video koymak istedim ama blogger koydurmadı. Biz de tarihe bir çizik atalım istedim.

Evimizin en küçük cücesi de artık yürüyor. Bu durumda Sıcaklar + Diyet + Yürüyen iki cüce + bakıcının Ağustos'da olmaması herhalde beni 36 bedene indirir.

Ece'yi Hafife Almayın!!!

2011-07-18T15:29:00.006+03:00

Resimler Ece'nin mini mini oyun grubundan. İlk buluştuğumuzda bütün bebekler sadece oturabiliyordu. Şimdi hepsi yardımla ayakta ve yürüme denemeleri yapıyorlar. Her görüştüğümüzde çılgınca büyümüş ve ifadeleri, tipleri değişmiş oluyor. Aralarında 1 ay bile fark yok. Ama 1 haftada bile gelişimleri fark ediyor.

Aral, Eray ve Ece henüz birbirlerini tanımıyorlar. Çünkü bir sonraki görüşmeye kadar unutuyorlar, ama birarada olunca birbirlerinin varlığından hoşlanıyorlar. Birbirlerinden gaza gelip atak yapıyorlar. Sanırım 1 yaşından sonra daha renkli sahneler yaratırlar.

Ece'yi biz çok hafife almışız. Sakin dedik falan ama Ece azıttı. Koltuka çıkıp 1000 kere inmeye çalışması zaten çok yorucu hale geldi çünkü salonda bırakamıyoruz. Ki bugün sabahki yaptığı ile son noktayı koydu ki artık gözümüzü ondan ayırmamamız lazım. Uyurken bile!!!

Gece benimle yattı ve ağladıkça sırtına elimi koydum geri uyudu. Sabah bir uyandım Ece yanımda yok. Odanın kapısı kapalı ve birisi açsa farkederim, uyanırım yani. Bir baktım banyonun kapısı açık. Doğru oraya koştum ve Ece'yi gördüm. Duş teknesinin üstüne çıkmış. Kovaya ordaki birşeyleri atıyor. Kovaya düşebilme ihtimali mi, tuvalete düşebilme ihtimali mi yoksa kayıp yere kapaklanabilme ihtimali mi yaptı bilmiyorum ama benim tansiyonum ani bir düşüş yaşadı sanırım. Artık banyonun kapısını uyurken bile kapalı tutmamız şart. Ela'da geçirdiğimiz bu zamanların zorluğunu tekrar tek tek hatırlıyorum. Ece artık gözümüzü ayırmamamız gereken bir bomba haline gelmiştir. Allahdan hayırlısı.

EcE 10 Aylık

2011-07-16T00:08:00.002+03:00

Sevgili Ece,

10 ay? ON AY? Küçük bebeğim nasıl oldu da 10 aylık oldu ki?

Geçtiğimiz ay kendini ifade etmeyi öğrendin. Hepimiz yeni hecelerini duyuyoruz. ''HaBaBa''yı günde milyon kez söylüyorsun. Bazen ''Hii Baba'' dediğine emin oluyoruz ama sonra hiç birşey söylemeyebiliyorsun ve bizi kandırıyorsun. Hala ''Anne''yi bolca söylüyorsun ben de babana bunu söylüyorum çünkü açıkça görülüyorki beni daha çok seviyorsun.

Bütün gücümüzle ayakta yardımsız durman için sana yardım etmeye çalışıyoruz. Fakat sen hiç bir yardımı kabul etmiyorsun. Bir elimizi tutarak yürüyorsun ve denge için nerdeyse tek parmağımıza bile ihtiyacın yok, fakat bizim seni tutmadığımızı farkedince poponun üstüne geri geri oturuyorsun.

Mobilyalar arasında gezinmeyi öğrendin ve kendinden emin bir şekilde takılıyorsun, ama henüz kendi kendine yürümeye hiç niyetin yok. Halbuki merdivenlere bile kendin çıkabiliyorsun. Koltuğa bile çıktın. Hatta koltuktan kendin iniyorsun.

Hareketlerinde daha maceralı hale geldin ama geçtiğimiz ay yemek yemende geriye gittin. Sadece anne sütü, mama, elma, yumurta ve karpuzu seviyorsun.

Bu aşamada yemek saatlerini bir savaş haline getirmemek için, yorgunluğumu saklıyorum. Bir sürü vakit harcayıp sana yemek yapıyoruz, elinin tersi ile itiyorsun ya. Çok koyuyor bana. Bu koymayan anne de gelsin karşıma söylesin. Aç kal annecim ne diyim.

Biliyorum sonunda masada yemek yiyeceksin. Ama sanırım bunu ilk önce kreşde yapıcaksın. Çünkü seninle uğraşıcak enerjim de yok bunu da istemiyorum.

Şu sıra çok sık şekilde geceleri uyanıyorsun ve uyanınca oyun oynamak ve yürümek istiyorsun. O kadar tatlısın ki seni geri yatırırken kendi kendime hep gülüyorum ve senle oynamak çok istiyorum ama sonrasını bildiğim için seni inanılmaz mendeburlukla geri yatırıyorum. Bazen baya bir tepişiyoruz ama yine de uyanık olduğun 15 - 20 dklık bir iki süreyi saymazsak sabaha kadar uyuyorsun. Ama hala 6.30'da ayaktasın.

Ela sürekli elinden oyuncak, ıvır ve zıvır aldığı için elinden birşey alınmasına karşı çok tepkilisin. Elinden birşey almasak saatlerce tek başına vakit geçirebilirsin. Özellikle favorin olan kumandayı alırsak kesin bağırıyorsun bize. Ela'ya gidip yakasına yapışıp resmen kızıyorsun ona. Tam bir kendi başının çaresine bakıcı olacaksın. Şimdiden evde çok güçlüsün.

Bir aydır ayrılık kaygısı çok arttı sende. Annenin seni 24 saat tutmasını istiyorsun. Tutmasa bile göz mesafesinde olsun sen yakınlardaki birşeyleri kemir istiyorsun. Baba veya Ela da idare eder diğerlerine hiç tahammülün yok ama ya anne ya da bakıcı mutlaka yanında istediğin. Aslında ben de yanında olmasam bakıcıya olan sevgin beni kıskandırabilirdi ama şimdi bana bir nefes oluyor onda da sakin olman ve onu çok sevmen. Yoksa bir akşamüstünde 547 kere bacağıma tırmanman benim için çok yorucu olurdu. Şimdi dönüşümlü yapıyoruz.

Bu ay dişlerine 2 yeni tane ekledin. Sen hangi ara diş çıkarıyorsun ben anlamıyorum. Ela diş çıkarırken resmen ateşi çıkar, yanakları kıpkırmızı olur, huysuz olur hatta burnu akardı. Senin de bazı huysuzlukların bu nedenledir ama genel olarak pıt diye çıkarıyorsun haberimiz olmuyor diyebilirim. Sonuçta şu an 6 tane dişin oldu.

Çok farklısınız Ela ile. Her geçen gün daha da farkediliyor. Ela'nın puzzle, şekilleri yerinden geçirme türü şeylere hiç ilgisi yoktu. Hala da yoktur o yüzden pek yaptığını görmedim. Ama sen şimdiden şekilleri tanımaya uygun boşlukdan geçirmeye başladın. Bir objeyi tutup önüne çıkan engelleri aştırıp devam ettirebiliyorsun. Geçen gün alfabenin ilk 4 harfini söyleyen bir oyuncağa birkaç kere basıp ''be'' harfini dinledikten sonra ''be'' dedin çok şaşırdık. 4 aylıktın babanın söyledediği iki kelimeyi taklit etmiştin. Sesleri taklit etme yeteneğin çok başarılı.

Lütfen 14 yaşına gelip sadece arkadaşlarınla beraber olmak istediğinde, hayatının bir döneminde sadece bizimle birlikte olmak istediğini unutma olur mu? Ve ben bu zamanı hiçbirşeye değişmem.

Sevgiler Annen.

Tahmin Et !!!

2011-07-14T23:17:00.000+03:00

Tahmin edin bakalım?

...

Bir kitap yazıyorum. Gerçek sayfaları olan!

Bir sayfa, bir sayfa daha, bir sayfa daha. Yani 3 sayfa yazdım ama 288 sayfa sonra kitap bitmiş olacak.

Sayfalarda çizimler de olacak. Ve sözcükler. Ya hatta sayfa numaraları bile olabilir. Vay bak bu güzel fikir. Belki de sayfalar üç boyutlu olur ya da aerodinamik falan yapabilirim. Bilmiyorum şimdilik. Henüz nasıl hay tek elemanlar olacak karar vermedim. Seçmesi zor.

Neyse, bunu baya zamandır yapmak istiyordum ama artık çıtlatabilirim, çünkü kararım karar!

Touchstone kitabımı 2012 sonbaharında, yayınlayacak. Çok uzun zamanmış gibi görünüyor ama sadece iki prematüre bebeğin anne karnındaki süresi kadar vakit var. Ve eğer zamanda yolculuk yapabiliyorsanız, ne zaman isterseniz o zaman olur. Hatta gidip bir bakın!

Eğer zaman yolculuğu yapmıyorsanız, işte kitabın ne zaman çıkacağına dair bazı zaman karşılaştırmaları:

Kitabımın çıkacağı zamana kadar olan zaman:

* İki prematüre bebeğin veya üç çok prematüre bebeğin anne karnındaki süresi kadar.

* Bir denizyıldızının ergenliğe ulaştığı süre kadar.

* Hırzlık için hapiste geçirilecek süre kadar.

* Bir kutu konservenin raf ömrü kadar.

* Bir patatesin raf ömrünün 3 katı kadar. Hatta eğer patates yetiştiriyorsanız veya patates yetiştiren birini tanıyorsanız bugün patatesi toprakdan çekseniz kitabımın ne zaman çıkacağını takip edebilirsiniz. Garip görünmeye başladığında onu kaldırıp taze bir patates koyun ve bunu 3 patates garip görünene kadar devam ettirin.

* 16 cm sakal uzatana kadar.

* 18558 kere Ebru Şallı ile pilates dvd'si tekrar edene kadar.

* 400 kilo eti sindirene kadar.

Yani aslında çok uzun zaman yok. Bu arada da size yine süper zaman tanımlarımla açıklamalarda bulunurum.

Kitap tamamen yeni bir materyalden oluşucak. Konusu belli. Yol üstünde çok değişmezse. Şimdi sırada kurgusu var. Başlamak için iklimin benim yaşayabileceğim yaşam enerjimi çekmeyen seviyede serin olmasını bekliyorum.

Meşgul Çalıyorum

2011-07-13T11:08:00.002+03:00

Bu hafta çok yoğundum. O kadar meşgulumki poposu mavi sinek gibi koşturup duruyorum, birşeyleri yapmaya çalışıyorum sonra o şeyleri yapmıyorum çünkü sonra yapmam gereken daha önemli başka birşey olduğunu hatırlıyorum ve hangisini önce yapsam diye kafam karışıyor, böylece her ikisini de yapmıyorum, sonra kendimi kahve içerken buluyorum sonra kalkıyorum 15 TANE ŞEYİ BİRARADA YAPIYORUM ve bunları yaparken kendi kendimi cesaretlendiriyorum, sonra birden 2 saat sonra bir köşeye çökmüş kalmış olarak buluyorum kendimi. Bir an önce ciddi bir kafein almalıyım.

Neyse işte bu kadar yoğunum. Dolapda yapmak için beklettiğim bir yemeği yapıp yiyecek vakti bile bulamıyorum. Yazmam gereken 3 çeşit yazı var. Başlamak istediğim bir kitap var. Ela'nın kreşine yetiştirilecek şeyler var. Şu sıra inanılmaz meşgul çalıyorum, ben bile şaşkınım bu duruma. Kafamda planlarım var, hepsi Eylül ayını bekliyor. Kendimi toparlamam ve işlerimi yoluna sokmam şart.